Naked Lunch

ทำความรู้จัก Naked Lunch

นิวยอร์กต้นทศวรรษ 1950 ในหนังเรื่องนี้ไม่ใช่เมืองแห่งความฝัน แต่เป็นห้องแคบที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่ กลิ่นน้ำยาฆ่าแมลง และเสียงเครื่องพิมพ์ดีดที่ดังเหมือนแมลงเคาะปีก โลกของคนชายขอบที่กลางวันหิ้วถังยาฉีดตามอพาร์ตเมนต์โทรม ๆ กลางคืนนั่งจ้องกระดาษเปล่าในบาร์นักเขียน แล้ววันหนึ่งพรมแดนนั้นก็ละลาย กลายเป็นเมืองท่าร้อนอบอ้าวแถวแอฟริกาเหนือที่เรียกว่าอินเตอร์โซน ที่ซึ่งนักเขียนลี้ภัย พ่อค้า สายลับ และคนหลงทางมากองรวมกัน พัดลมเพดานหมุนเอื่อย เหงื่อซึมหลังเสื้อ เบียร์อุ่น และข่าวลือลอยอยู่ในอากาศ ทุกอย่างดูจริงครึ่งหนึ่ง ฝันไปอีกครึ่งหนึ่ง และนั่นคือเงื่อนไขแรกของ เนเคด ลันช์ ที่บอกคนดูตั้งแต่ต้นว่า อย่าไว้ใจสิ่งที่ตาเห็น บิล ลี (Bill Lee) ที่รับบทโดย Peter Weller เป็นนักกำจัดแมลงที่อยากเป็นนักเขียน แต่ลายมือชีวิตเขาเบลอยิ่งกว่าหมึกบนกระดาษ เขาใช้ชีวิตคู่กับ โจน ฟรอสต์ (Joan Frost) ที่เล่นโดย จูดี เดวิส ผู้หญิงฉลาด ปากไว เปราะบาง และอันตรายในแบบที่ทำให้ทุกบทสนทนากลายเป็นเกมยั่วยุ ส่วน ทอม ฟรอสต์ (Tom Frost) ของ เอียน โฮล์ม คือเพื่อนนักเขียนรุ่นพี่ที่ทำตัวเหมือนพ่อทูนหัวและนายหน้าความเสื่อมในคนเดียวกัน รอบตัวพวกเขายังมี แฮงก์ กับ มาร์ติน เพื่อนร่วมวงเหล้าที่คุยเรื่องต้นฉบับเหมือนคุยเรื่องยา และ อีฟว์ โคลเกต์ (Yves Cloquet) ที่รับบทโดย Julian Sands ชายหนุ่มสุภาพจากอินเตอร์โซนที่มาพร้อมรอยยิ้มนิ่ง ๆ กับข้อเสนอที่ไม่นิ่งเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ทั้งหมดไม่ได้ผูกด้วยความรักแบบโรแมนติก แต่ผูกด้วยความต้องการพึ่งพา อยากหนี อยากถูกมองเห็น และแรงดึงดูดทางกายที่พูดกันตรง ๆ โดยไม่ต้องแต่งคำให้สวย คำถาม what-if ของเรื่องนั้นเรียบง่ายและโหด ถ้ายาที่คุณใช้หนีความจริง เริ่มเขียนหนังสือแทนคุณจะเกิดอะไรขึ้น บิลหนีจากนิวยอร์กมาอินเตอร์โซนพร้อมเครื่องพิมพ์ดีดที่ในหัวของเขาเห็นเป็นแมลงยักษ์พูดได้ มันสั่งให้เขารายงาน สั่งให้เขาสืบ สั่งให้เขาเลิกไว้ใจทุกคน ด็อกเตอร์เบนเวย์ (Dr. Benway) ที่เล่นโดย Roy Scheider หมอลึกลับที่ไม่มีใครรู้ว่ารักษาหรือทดลองอะไรกันแน่ คอยวนเวียนอยู่รอบคลินิกกับเครือข่ายลับ ส่วน ฟาเดลา (Fadela) ก็คุมพื้นที่สีเทาของตัวเองในเมืองที่กฎหมายมีไว้ต่อรอง ความหึงหวง ความเหงา ความต้องการทางกาย และอาการหลอนค่อย ๆ ทับซ้อนกันจนแยกไม่ออกว่าฉากใกล้ชิดไหนคือความปรารถนา ฉากไหนคือกับดัก และยิ่งบิลพิมพ์มากเท่าไหร่ เส้นแบ่งระหว่างพยานกับผู้ก่อเรื่องก็ยิ่งบางลงเท่านั้น สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ต่างจากหนังนักเขียนตกอับหรือหนังนัวร์ยาเสพติดทั่วไป คือมันไม่เสียเวลาตัดสินว่าใครผิด แต่สนใจกลไกของการเสพติดในทุกรูปแบบ ติดยา ติดเซ็กซ์ ติดการยอมรับ ติดเรื่องเล่าของตัวเองจนเชื่อเอง หนังใช้ภาพหลุดโลกมาพูดเรื่องที่จริงมาก คือเมื่อคนเหงาสองคนมาเจอกันในเมืองผิด ๆ ความใกล้ชิดอาจเป็นทั้งยาชาและยาพิษในเวลาเดียวกัน ใครที่มองหาหนังผู้ใหญ่ที่มีชั้นเชิง ไม่ได้มาแค่ความวาบหวิว แต่มาพร้อมบรรยากาศหลอน งานภาพจำไม่ลืม และการแสดงที่เล่นกับเส้นแบ่งจริงกับหลอนได้อย่างแม่นยำ เรื่องนี้คือของแปลกที่ควรเปิดใจลองดูสักครั้ง แค่ต้องเผื่อใจไว้ว่ามันจะไม่ป้อนคำตอบง่าย ๆ ให้ตอนจบ