Girls Unbutton

ทำความรู้จัก Girls Unbutton

ถ้ากระดุมเม็ดบนของเสื้อคือเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่างการเป็นเด็กดีในสายตาคนอื่นกับการซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง ใครควรเป็นคนตัดสินใจว่าจะติดหรือจะปล่อยมันไว้อย่างนั้น Girls Unbutton หรือ ปู้โค่วหนิ่วเตอหนี่ว์ไห่ เลือกตั้งคำถามนี้ตั้งแต่เฟรมแรกโดยไม่ต้องพูดเยอะ พล็อตแบบ what-if ของมันเรียบง่ายแต่แทงใจ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้หญิงคนหนึ่งปฏิเสธจะห่อหุ้มตัวเองให้มิดชิดตามที่สังคมฮ่องกงยุคเก้าศูนย์คาดหวัง เดิมพันตรงนี้ไม่ใช่แค่เรื่องอื้อฉาวชั่วข้ามคืน แต่คือทั้งงาน ความรัก ชื่อเสียง และพื้นที่ยืนเล็ก ๆ ที่เธอเรียกว่าตัวตน ซึ่งยิ่งเธอเปิดมากเท่าไหร่ โลกก็ยิ่งพยายามจะปิดเธอให้มิดมากขึ้นเท่านั้น ศูนย์กลางของปมนี้คือ เจนนี่ (Jenny) สาวรุ่นใหม่ที่รับบทโดย หลี่ลี่เจิน ด้วยเสน่ห์แบบดื้อเงียบ ไม่ได้กบฏด้วยคำพูด แต่กบฏด้วยการใช้ชีวิต เธอคบกับ โฮ (Ho) ที่รับบทโดย เหลียงซือห่าว ชายหนุ่มที่รักเธอในแบบที่ผู้ชายยุคนั้นรักเป็น คือทั้งหวง ทั้งห่วง และทั้งไม่เข้าใจ รอบตัวเธอยังมีผู้ชายอย่าง มิสเตอร์พ้ง (Mr Pong Kwong Yim) เจ้านายที่มองผู้หญิงเป็นทรัพย์สินในออฟฟิศ กับ ลุงเมา (Lung Mao) ที่รับบทโดย สวีจิ่นเจียง ตัวละครเจ้าพ่อสายหื่นผู้ใช้เงินซื้อทุกอย่างที่อยากได้ รวมถึงมิเซสพ้ง (Mrs Pong) และ เคท (Kate) เพื่อนผู้หญิงที่สะท้อนทางเลือกคนละขั้วของการเอาตัวรอด แต่ละคนไม่ได้เข้ามาแค่เพื่อเป็นฉากหลังความเซ็กซี่ หากแต่เป็นกระจกที่ส่องว่าเมื่อผู้หญิงไม่ยอมติดกระดุม คนรอบข้างจะรีบยื่นมือมาติดให้ หรือฉวยโอกาสรื้อให้หลุดมากกว่าเดิม สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ต่างจากหนังอาร์ฮ่องกงทั่วไปคือมันไม่ได้ขายแค่ห้องนอน แต่ขายบรรยากาศของเมืองที่กำลังสับสนเรื่องศีลธรรม ฮ่องกงปี 1994 ในเรื่องคือออฟฟิศแอร์เย็นที่กฎระเบียบเข้มงวด อพาร์ตเมนต์แคบ ๆ ที่มีความเหงาลอยอยู่ในอากาศ ร้านเหล้าแสงนีออนที่ทุกคนถอดหน้ากากตอนกลางคืน ผู้กำกับใช้พื้นที่เหล่านี้เป็นที่ทดลองความปรารถนาแบบผู้ใหญ่ ความสัมพันธ์ในเรื่องจึงมีทั้งเย้ายวน เปราะบาง และแฝงอำนาจต่อรอง ฉากใกล้ชิดถูกเล่าผ่านอารมณ์มากกว่าผ่านร่างกาย เป็นการยั่วล้อระหว่างความอยากกับความยับยั้งชั่งใจ ระหว่างการยอมให้ใครเข้ามา กับการรักษาระยะห่างสุดท้ายไว้ให้ตัวเอง โดยรวมแล้วอารมณ์ของหนังจึงไม่ได้มาในโหมดเร้าอย่างเดียว แต่มีความขมเจืออยู่ลึก ๆ เป็นความเหงาของคนที่อยากถูกรักโดยไม่ต้องแกล้งเป็นคนอื่น อยากถูกมองด้วยความเข้าใจมากกว่าสายตาที่จ้องจะตัดสิน หลี่ลี่เจินถ่ายทอดเจนนี่ออกมาได้น่าจำ ทั้งเปราะทั้งดื้อ ทั้งน่าปกป้องทั้งน่าเอาใจช่วยในเวลาเดียวกัน ถ้าอยากดูหนังอีโรติกยุคทองของฮ่องกงที่มีพล็อตให้เคี้ยว มีคาแรกเตอร์ให้ถกเถียง และมีคำถามทิ้งไว้ให้คิดต่อหลังไฟในห้องดับลง เรื่องนี้คือหนึ่งในงานที่ควรเปิดดูด้วยสายตาของคนดูยุคนี้ แล้วจะพบว่ากระดุมที่ไม่ได้ติดไว้ตั้งแต่ปี 1994 ยังคงหล่นหายอยู่ในสังคมปัจจุบันไม่ต่างกัน