Jasper Cabrera

Quills

ควิลส์

ถ้าจะบอกว่าความต้องการของมนุษย์เป็นเรื่องต้องห้ามตั้งแต่ยังอยู่ในหัว เรื่องนี้ก็หยิบสมมติฐานนั้นมาขยี้จนแหลก ควิลส์ เล่าถึงวันที่งานเขียนกลายเป็นอาวุธที่รัฐต้องยึดทำลาย มาร์กีส์ เดอ ซาด (Marquis de Sade) นักเขียนอื้อฉาวถูกขังในโรงพยาบาลจิตเวชชารองตง ไม่ใช่เพราะฆ่าใคร แต่เพราะปลายปากกาของเขาปลุกเร้าความปรารถนาดิบที่สังคมแสร้งว่าไม่มีอยู่ เดิมพันจึงไม่ใช่แค่เสรีภาพของชายแก่คนหนึ่ง แต่คือเส้นแบ่งระหว่างศีลธรรมที่จัดระเบียบโลกกับจินตนาการที่พร้อมจะแหกทุกกฎ คนที่ต้องตอบคำถามนี้มีสี่ขั้ว Geoffrey Rush รับบทเป็น เดอ ซาด ชายที่แก่แต่ไม่เคยเชื่อง ใช้วาทะกับรอยยิ้มยั่วล้อแทนกำแพงหิน เคต วินสเล็ต รับบทเป็น มาเดอแลง เลอแคลร์ (Madeleine LeClerc) สาวซักผ้าในสถานบำบัด ผู้แอบลักลอบต้นฉบับออกไปข้างนอกด้วยความหลงใหลกึ่งท้าทาย อีกด้านคือ วาคีน ฟีนิกซ์ ในบท บาทหลวงดู คูลมิเยร์ (Abbe du Coulmier) ผู้บริหารหนุ่มที่เชื่อในความเมตตาแต่เริ่มหวั่นไหวเมื่อต้องเป็นผู้คุมความคิด และ ไมเคิล เคน ในบท หมอรัวเย-โกลลาร์ด (Dr. Royer-Collard) ตัวแทนของอำนาจที่ต้องการพิสูจน์ว่าความปรารถนารักษาได้ด้วยการลงโทษ ความสัมพันธ์ของทั้งสี่จึงไม่ใช่แค่คนคุมกับนักโทษ แต่เป็นเกมยั่วยุทางปัญญาและเสน่หาที่ผลัดกันรุกผลัดกันรับ สิ่งที่ทำให้ ควิลส์ ต่างจากหนังอีโรติกทั่วไปคือมันไม่ขายความหรูหราเร้าอารมณ์ แต่ขังคนดูไว้ในโลกอับชื้นของชารองตง ยุคหลังปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ผ้าปูเตียงขาวกับผนังหินเย็นเฉียบกลายเป็นฉากของเรื่องต้องห้าม ที่นั่นเสียงสวดกับเสียงโซ่ตรวนดังคู่กัน แม่ชี คนไข้ และชนชั้นสูงที่แวะมาเยี่ยม ต่างเดินผ่านโถงทางเดินเดียวกันราวกับศีลธรรมกับตัณหามีแค่ประตูคั่น งานเขียนของเดอ ซาดจึงไหลผ่านช่องลับ ทั้งกระดาษซ่อนในผ้าพับ เสียงกระซิบเล่าต่อ และเรื่องเล่าที่สาวซักผ้าอ่านแล้วหน้าแดง ก่อนจะกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้ทั้งตึกต้องเลือกว่าจะดับมันหรือแอบอ่านต่อในความมืด อารมณ์ของหนังจึงไม่ได้พุ่งพล่านอย่างเดียว แต่เจือความเศร้า ความขบขันร้ายๆ และความเห็นใจตัวละครที่ต่างติดกับของตัวเอง คนหนึ่งติดปากกา คนหนึ่งติดศรัทธา อีกคนติดอำนาจ และอีกคนติดความอยากรู้อยากลองที่นับวันยิ่งลึกขึ้น ยิ่งถูกห้าม เรื่องเล่าก็ยิ่งยั่วยวน และยิ่งยั่วยวนก็ยิ่งอันตราย ใครที่ชอบหนังพีเรียดดราม่าเข้มๆ ที่ใช้ความปรารถนาเป็นเครื่องตั้งคำถามเรื่องเสรีภาพ ควรเปิดดูเรื่องนี้แบบไม่เร่ง แล้วปล่อยให้บทสนทนาคมๆ กับสายตาของตัวละครค่อยๆ เล่าแทน จนเข้าใจว่าทำไมปลายขนนกเล็กๆ ถึงทำให้คนทั้งเมืองหวาดกลัวได้ถึงขนาดนั้น