City of Romance

ทำความรู้จัก City of Romance

ถ้าความรักต้องเริ่มต้นจากเครื่องจับเท็จที่เดินได้ มันจะเหลือที่ให้หวั่นไหวตรงไหน นั่นคือ what-if ที่ลอยอยู่ในอากาศของ รักหลอก อยากบอกว่ารัก ตั้งแต่แรก เมืองในเรื่องนี้ไม่ใช่เมืองโรแมนติกแบบโปสการ์ด แต่เป็นเมืองของคนวัยสร้างตัวที่เอาตัวรอดด้วยหน้ากาก สตูดิโอการ์ตูนที่เส้นหมึกคมกว่าคำพูด ห้องเช่าแคบ ๆ ที่เก็บความลับเก่งกว่าตู้เซฟ และวงสังคมที่ทุกคนยิ้มเก่งแต่ไม่มีใครพูดหมดใจ ไป๋เสี่ยวตั่ว (Bai Xiaoduo) กับ ซูเหยียนเฉิง (Su Yancheng) ถูกเหวี่ยงมาเจอกันกลางบรรยากาศแบบนี้ ไม่ใช่เพราะพรหมลิขิตใจดี แต่เพราะความจำเป็นที่ต้องเฉียดกันทุกวัน สิ่งที่ผูกพวกเขาไว้คือหน้าที่ งาน และเรื่องที่ต้องสะสางร่วมกัน ส่วนสิ่งที่พร้อมจะฉีกพวกเขาออกจากกันคือความจริงที่ต่างคนต่างแบกมาคนละแบบ และไม่มีใครยอมวางก่อน ต่างจากซีรีส์รักทั่วไปที่ให้พระนางต่างกันแค่ไลฟ์สไตล์ เรื่องนี้ให้ต่างกันที่ระบบปฏิบัติการของหัวใจ ไป๋เสี่ยวตั่วที่รับบทโดย หวังจื่อเสวียน คือคนที่พูดโกหกเก่งจนเหมือนหายใจ เธอไม่ได้ร้าย แต่เธอชินกับการใช้คำโกหกเป็นเกราะ เผลอเมื่อไหร่ก็ปั้นเรื่องใหม่ขึ้นมาบังความกลัวในใจ ฝั่งตรงข้ามคือ ซูเหยียนเฉิง นักวาดการ์ตูนอัจฉริยะของ อวี๋เฉิงเอิน ที่เกลียดคำโกหกเข้าไส้ โลกของเขามีแค่เส้นกับความจริง ขาวคือขาว ดำคือดำ ใครบิดนิดเดียวเขาตัดทิ้ง รอบตัวทั้งคู่ยังมี อวี๋ซูโบ๋ (Yu Shubo) หลินเสี่ยวเมี่ยว (Lin Xiaomiao) เซียวหยาง (Xiao Yang) และเพื่อนร่วมวงที่คอยทั้งปั่นทั้งประคอง ทำให้เมืองนี้ไม่เคยเงียบ แรงผลักดันของตั่วคืออยากมีชีวิตต่อไปโดยไม่ต้องเจ็บ ส่วนแรงผลักดันของเฉิงคืออยากรักษาความเชื่อว่าอย่างน้อยโลกต้องมีอะไรจริงสักอย่าง ปมของเรื่องเลยไม่ใช่แค่ว่าจะรักกันเมื่อไหร่ แต่คือใครจะยอมถอดเกราะก่อนกัน ตั่วยิ่งโกหกเพื่อเอาตัวรอด เฉิงยิ่งจ้องจับผิดจนความสัมพันธ์ตึงเปรี๊ยะ ทุกครั้งที่เธอสร้างเรื่องใหม่ เขาก็ขีดเส้นใหม่ให้หนากว่าเดิม เหมือนเกมลากเส้นที่ไม่มีใครยอมออกนอกกรอบ เดิมพันจึงไม่ใช่แค่สถานะคนรัก แต่คือตัวตนที่แต่ละคนอุตส่าห์สร้างมาทั้งชีวิต ถ้าเธอยอมพูดจริง เธออาจเสียพื้นที่ปลอดภัยที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้ ถ้าเขายอมหลับตาข้างหนึ่ง เขาอาจต้องยอมรับว่าโลกไม่ได้ขาวดำอย่างในหน้ากระดาษ ซีรีส์ที่จบแล้วเรื่องนี้เลยค่อย ๆ บีบให้ทั้งคู่เลือก ระหว่างรักษาหลักการของตัวเอง หรือรักษาอีกคนที่ดันเดินเข้ามาอยู่ในเฟรมเดียวกัน โทนของเรื่องเป็นหนังชีวิตมากกว่ารอมคอมจ๋า เจ็บแบบเงียบ ๆ ฮีลแบบช้า ๆ ไม่มีฉากหวือหวามาล้างแผลให้หายในตอนเดียว สิ่งที่ต่างคือวิธีใช้คำโกหกเป็นเลนส์ส่องคน โกหกบางคำเกิดเพราะไม่อยากเจ็บ โกหกบางคำเกิดเพราะไม่อยากทำร้ายใคร และความเกลียดคำโกหกบางทีก็ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่คือความกลัวอีกรูปแบบหนึ่ง ซีรีส์ชวนให้ดูความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ สีหน้า น้ำเสียง ระยะห่างตอนเดินข้างกัน มากกว่าพล็อตหักมุมใหญ่ ใครที่เบื่อสูตรพระเอกเย็นช้านางเอกโก๊ะแล้วมารักกันง่าย ๆ เรื่องนี้คือของแปลกที่น่าลอง เพราะมันไม่ถามว่าเมื่อไหร่จะบอกรัก แต่ถามว่ากว่าจะพูดความจริงออกมาได้สักประโยค ต้องไว้ใจกันขนาดไหน