Red to Kill

ทำความรู้จัก Red to Kill

จะเป็นอย่างไรถ้าความไร้เดียงสากลายเป็นสิ่งยั่วยวนที่สุดในสายตาคนเมืองที่กระหายไม่สิ้นสุด นั่นคือสมมติฐานตั้งต้นที่ เยิกซัด โยนใส่คนดูตั้งแต่เฟรมแรก แล้วปล่อยให้ตัวละครสามคนวิ่งหาคำตอบกันเอง หมิงหมิง ยุกกง (Ming-Ming Yuk Kong) หญิงสาวที่ใช้ชีวิตด้วยหัวใจเปิดเปลือย ซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองจนบางครั้งดูเปราะบางเกินไปสำหรับโลกข้างนอก เธอไม่ได้ไร้เสน่ห์ เธอแค่ไม่รู้จักซ่อนมัน ความต้องการโอบกอด สัมผัส และเป็นที่รักของเธอจึงพุ่งออกมาตรง ๆ ชนิดที่สังคมผู้ดีไม่กล้าสบตา ในอีกมุม ก๊ะลก เฉิง (Ka Lok Cheung) นักสังคมสงเคราะห์สาวที่ยึดมั่นในหน้าที่ปกป้อง รับบทโดย 盧敏儀 เธอเห็นตัวเองในความเปราะบางนั้นและพยายามสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้หมิงหมิงได้เติบโตตามธรรมชาติ ส่วน ชีไว ชาน (Chi Wai Chan) ชายหนุ่มภายนอกดูสุภาพเรียบร้อย รับบทโดย 吳毅將 คือภาพแทนของความปรารถนาด้านมืดที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าเรียบ ๆ เขาไม่ได้ต้องการความรัก เขาต้องการครอบครอง หนังแนวนี้ทั่วไปมักขายความวาบหวิวตรง ๆ แต่เรื่องนี้ต่างออกไปตรงที่ใช้ความวาบหวิวเป็นกับดัก ความสัมพันธ์ของหมิงหมิงกับคนรอบตัวค่อย ๆ เลยเส้นจากความเอ็นดูไปสู่แรงดึงดูดที่พูดออกมาดัง ๆ ไม่ได้ ก๊ะลกพยายามขีดเส้นแบ่งระหว่างการดูแลกับความผูกพันส่วนตัว ขณะที่ชีไวค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาในชีวิตของหมิงหมิงด้วยท่าทีของผู้หวังดี เขารู้ว่าเธอไว้ใจคนง่ายและใช้จุดนั้นเป็นช่องว่างเจาะเข้าไป ความตึงเครียดจึงไม่ได้มาจากฉากเลิฟซีนหวือหวาเพียงอย่างเดียว แต่มาจากการที่คนดูรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ใต้รอยยิ้มนั้น ยังมีคนไข้ในสถานบำบัดที่รับบทโดย 八兩金 คอยเป็นเสียงเตือนหลอน ๆ ว่าโลกนี้ไม่ได้ใจดีกับทุกคน และเมื่อเส้นของความไว้ใจถูกข้ามไปแล้ว ก็ไม่มีใครกลับมาเป็นคนเดิมได้อีก โลกของหนังคือฮ่องกงกลางยุค 90 ที่แสงนีออนสว่างกว่ากลางวัน แต่ตรอกซอกซอยกลับมืดกว่าที่คิด บรรยากาศแบบหนังเกรดสามขนานแท้ ทั้งหอพักแคบ ๆ สำนักงานสวัสดิการที่อับลม สถานบำบัดที่เสียงหัวเราะกับเสียงกรีดร้องอยู่ห่างกันแค่ผนังกั้น ผู้กำกับไม่ได้สร้างเมืองให้สวย แต่สร้างให้หายใจรดต้นคอ กล้องชอบจับจ้องเรือนร่างกับแววตาในระยะประชิด ไม่ได้เพื่อขายความเปลือยเพียงอย่างเดียว แต่เพื่อย้ำว่าทุกคนในเรื่องกำลังเปลือยความต้องการของตัวเองอยู่ตลอดเวลา แสงสีแดงที่สาดเข้ามาเป็นจังหวะกับดนตรีต่ำ ๆ ทำให้ความเย้ายวนกับความไม่ปลอดภัยกลายเป็นเรื่องเดียวกัน คนดูเลยรู้สึกเหมือนยืนอยู่ในห้องแคบ ๆ นั้นด้วย หายใจไม่ทั่วท้อง ในเชิงธีม หนังไม่ได้พูดแค่เรื่องเซ็กซ์ แต่พูดเรื่องอำนาจของการมอง ใครมีสิทธิ์มอง ใครถูกมองเป็นวัตถุ และความปรารถนาจะกลายสภาพเป็นความรุนแรงตอนไหน โทนของมันเลยคมและเย็น ไม่หวาน ไม่โรแมนติก แต่ดิบแบบคอลัมน์อาชญากรรมที่แอบมีหัวใจ การแสดงของ 鐘淑慧 คือหมัดเด็ด เธอเล่นความเปราะบางปนเสน่ห์ได้พอดีจนคนดูทั้งเอ็นดูทั้งหวาดเสียว ขณะที่ 吳毅將 กับ 盧敏儀 ก็คุมจังหวะด้านมืดกับด้านสว่างไว้ไม่ให้ล้ม ถ้าคุณเบื่อหนังอีโรติกที่แค่ยั่วแล้วจบ เรื่องนี้คือข้อยกเว้นที่น่าลอง มันยั่วให้คิดต่อว่าจริง ๆ แล้วใครกันแน่ที่น่ากลัวกว่ากัน ระหว่างคนที่เปิดเผยความต้องการของตัวเองอย่างซื่อสัตย์ กับคนที่ซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มสุภาพ