Dear You

ทำความรู้จัก Dear You

ถ้าความทรงจำที่คนทั้งบ้านช่วยกันจำมาหลายสิบปี ดันจำชื่อคนส่งผิดไปตั้งแต่แรก เรื่องนั้นจะยังเรียกว่าประวัติศาสตร์ครอบครัวได้อยู่หรือเปล่า จดหมายรักถึงอาม่า ตั้งสมมติฐาน what-if ข้อนี้ไว้ตรงหน้า แล้วผลักให้ เสี่ยวเว่ย (Xiaowei) เป็นคนเดินไปหาคำตอบด้วยขาของตัวเอง เขาเป็นชายหนุ่มที่รับบทโดย เจิ้งรุนฉี ไม่ได้มีท่าทีของลูกหลานกตัญญูตามสูตรหนังครอบครัว แต่เหมือนคนแบกงานค้างมาจากที่บ้านแล้วอยากสะสางให้จบ เสี่ยวเว่ยหิ้วกระเป๋าใบเดียวข้ามน้ำข้ามทะเลมาตามหาอากง ญาติที่ขาดการติดต่อกันไปนาน ในหัวมีเรื่องเล่าเวอร์ชันเดียวที่ท่องมาตั้งแต่เด็กว่าอากงคือคนส่งจดหมายแนบเงินจากเมืองไทยกลับไปเลี้ยงอาม่าที่เมืองจีน ระหว่างการงมหาแบบไร้ทิศทาง เขาดันไปเจอ เซี่ยหนานจือ (Xie Nanzhi) ที่รับบทโดย Li Sitong หญิงสาวท้องถิ่นที่ไม่ได้มาเพื่อเป็นนางเอกช่วยคลี่คลายปม แต่เป็นเหมือนคู่กัดจำเป็นที่มองคนพลัดถิ่นด้วยสายตาอีกชุด ความต่างของหนังเรื่องนี้คือมันไม่ยอมให้การตามหาญาติเป็นแค่การเปิดประตูแล้วสวมกอดกัน จดหมายทุกฉบับที่บ้านของเสี่ยวเว่ยเก็บไว้อย่างดี กระดาษเหลือง ขอบยับ ข้อความสั้นจนแทบไม่มีอะไร แต่กลับมีน้ำหนักพอจะค้ำยันความเชื่อของคนสามรุ่น พอเสี่ยวเว่ยไล่แกะรอยโพยก๊วนหรือเฉียพี้ เส้นทางส่งเงินและความคิดถึงระหว่างไทยกับจีน เขากลับพบรอยโหว่ว่ารายเซ็น ความถี่ และวิธีเขียน ไม่ตรงกับตัวตนของอากงอย่างที่เคยถูกเล่า ความจริงก้อนนี้ไม่ได้มาแบบดราม่าป้าข้างบ้าน แต่มาเงียบๆ ผ่านสมุดบัญชีเก่า ปากคำของคนแก่ และชื่อของ เย่ซูโหรว (Ye Shurou) ทั้งวัยสาวที่รับบทโดย หวังเสี่ยวฮุ่ย และวัยชราที่รับบทโดย Wu Shaoqing ที่เหมือนรู้อะไรบางอย่างแต่เลือกจะไม่พูด ยิ่งเสี่ยวเว่ยอยากได้คำตอบชัดๆ หนังยิ่งถอยให้เขาต้องฟังความเงียบระหว่างบรรทัด โลกของเรื่องไม่ได้สวยด้วยแสงทองของความคิดถึง แต่เป็นโลกของแรงงานอพยพ ห้องเช่าแคบๆ ตลาดเก่า ร้านชำที่รับฝากเงินข้ามประเทศด้วยความไว้ใจมากกว่าสัญญา หนังเก็บรายละเอียดของระบบโพยก๊วนได้เนียนมาก มันไม่ใช่แค่ธุรกรรม แต่มันคือเครือข่ายของคนที่ไม่มีเครดิตในระบบใหญ่เลยต้องใช้ชื่อเสียงของกันและกันค้ำประกัน บรรยากาศแบบนี้ทำให้ระยะทางไทย-จีนไม่ใช่แค่แผนที่ แต่เป็นช่องว่างของข้อมูล คนทางนี้ไม่รู้ว่าคนทางนั้นอดมื้อไหนบ้าง คนทางนั้นก็ได้แต่จินตนาการชีวิตคนทางนี้จากตัวหนังสือไม่กี่บรรทัด ความตลกของเรื่องก็งอกมาจากช่องว่างนี่แหละ จากการพูดกันคนละภาษา คนละรุ่น คนละความเข้าใจคำว่าครอบครัว เสี่ยวเว่ยที่คิดว่าตัวเองมาทำภารกิจจริงจังเลยต้องกลายเป็นตัวตลกจำเป็นในสายตาคนท้องถิ่นอยู่บ่อยครั้ง สิ่งที่ทำให้หนังแยกตัวจากหนังครอบครัวสูตรน้ำตารินคือวิธีมองความรัก มันไม่เชื่อว่าความรักต้องพูดออกมาดังๆ ถึงจะนับ มันเชื่อในรักแบบลงมือทำ ส่งเงิน เขียนสั้นๆ เก็บเงียบ ไม่ทวงบุญคุณ โทนหนังเลยลูกผสมระหว่างตลกสถานการณ์กับหนังชีวิตที่ค่อยๆ รุกคืบ ไม่เร่งเฉลย ไม่บีบให้ร้องไห้ แต่ปล่อยให้คนดูขำแล้วจุกเองในจังหวะถัดไป สำหรับคนดู นี่คือหนังที่เหมาะกับคนที่เบื่อพล็อตครอบครัวที่ตัวร้ายชัดเจนและบทสรุปอบอุ่นสำเร็จรูป เพราะเรื่องนี้ชวนให้กลับไปถามว่าชื่อบนซองจดหมายสำคัญกว่าความสม่ำเสมอของคนส่งจริงหรือ การได้เห็นเสี่ยวเว่ยค่อยๆ รื้อความเชื่อของบ้านตัวเองโดยมีเซี่ยหนานจือคอยเบรกและเย่ซูโหรวคอยถือกุญแจความทรงจำไว้ จึงไม่ใช่แค่การตามหาคนหาย แต่เป็นการทดสอบว่าคนรุ่นหลังพร้อมจะรับความจริงที่ไม่ได้เรียบร้อยแบบในจดหมายหรือเปล่า