The Brothers Bloom

ทำความรู้จัก The Brothers Bloom

มันเริ่มจากประโยคสั้น ๆ ที่ฟังดูธรรมดา แค่คำว่าพอแล้วจากปากของคนที่อยากเลิกเล่น แต่เมื่อหลุดจากปากของ Bloom ชีวิตของสองพี่น้องนักต้มตุ๋นก็สั่นคลอนทั้งระบบ เพราะที่ผ่านมา Bloom (เอเดรียน โบรดี) ไม่เคยมีบทพูดของตัวเอง ทุกก้าวถูกเขียนโดย Stephen (มาร์ก รัฟฟาโล) พี่ชายผู้มองกลโกงเป็นงานศิลปะที่ต้องมีเปิดเรื่อง ปม และตอนจบที่สวยงาม ข้อเสนอสุดท้ายจึงเกิดขึ้น งานใหญ่อีกแค่งานเดียวแล้วแยกย้าย what-if ของหนังอยู่ตรงนี้ ถ้าชีวิตคือละครยาวที่ถูกกำกับมาตั้งแต่เด็ก การขอลงจากเวทีกลางคันจะถือว่าหักหลังพี่ชาย หรือคือการทวงตัวตนคืน เดิมพันเลยไม่ใช่เงินก้อนสุดท้าย แต่คือสิทธิ์ในการเล่าเรื่องของตัวเองสักครั้ง ซึ่งต่างจากหนังต้มตุ๋นทั่วไปที่ลุ้นแค่ไหวพริบ เรื่องนี้ลุ้นว่าคนจะกล้าฉีกบทของตัวเองหรือไม่ ความพีคคือ Stephen ไม่ได้เขียนแค่แผน แต่เขียนคน เขารู้จังหวะอารมณ์ของน้องชายดีกว่าเจ้าตัวเสียอีก รู้ว่าเมื่อไหร่ควรปล่อยให้ลังเล และเมื่อไหร่ควรโยนเหยื่อรายใหม่เข้ามาเปลี่ยนเกม เหยื่อรายนั้นคือ Penelope Stamp (เรเชล ไวสซ์) ทายาทสาวผู้มั่งคั่งที่ใช้ชีวิตเหมือนคนเก็บกดที่เพิ่งได้กุญแจเปิดโลก เธอสะสมงานอดิเรกประหลาดไว้เต็มห้อง ตั้งแต่การเล่นเครื่องดนตรีแปลก ๆ ไปจนถึงทักษะเอาตัวรอดที่ไม่น่าจะได้ใช้ และกระหายเรื่องตื่นเต้นยิ่งกว่ากลัวถูกหลอก ด้านหลังฉากยังมี Bang Bang (ริงโกะ คิกูจิ) คู่หูมือเงียบประจำทีม ผู้พูดน้อยแต่เชี่ยวชาญเรื่องวัตถุระเบิดและการหายตัว กับเครือข่ายสมทบอย่าง Curator และ Diamond Dog ที่ Stephen วางไว้เหมือนหมากบนกระดาน ปัญหาคือครั้งนี้ตัวละครดันไม่อยู่ในบท Bloom เริ่มรู้สึกจริง ส่วน Penelope ก็มีชีวิตเกินกว่าจะเป็นแค่เหยื่อ ยิ่งแผนเดินหน้า เส้นแบ่งระหว่างผู้กำกับ นักแสดง และคนดูในทีมเดียวกันยิ่งพร่าเลือน โลกของหนังไม่ได้มาในคราบตรอกมืดหรือห้องสอบสวน แต่เป็นเวทีเดินทางข้ามทวีปที่หรูหรา ประหลาด และเหมือนความฝันที่จัดแสงไว้พอดี จากคฤหาสน์เก่าเก็บของ Penelope ไปสู่เรือ รถไฟ โรงแรม และเมืองท่าที่ดูเหมือนหลุดมาจากสมุดบันทึกนักผจญภัย ทุกสถานที่ถูก Stephen ใช้เป็นฉาก ทุกบทสนทนาถูกวางจังหวะไว้ล่วงหน้า ทว่าบรรยากาศกลับไม่แห้งแบบหนังวางแผนปล้นทั่วไป มันออกไปทางเทพนิยายร่วมสมัยที่ย้อมสีจัด แต่เจือความเหงาไว้ข้างใต้ ความตลกไม่ได้มาจากมุกตบหัว แต่มาจากการที่ทุกคนจริงจังกับสถานการณ์เพี้ยน ๆ การปะทะกันของคนคุมเกมกับคนที่ไม่อยากเล่นตามเกม และการที่แผนซึ่งควรจะเนี้ยบกลับมีรูรั่วเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเหยื่อ หนังเลยดูเหมือนการแสดงละครที่นักแสดงเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง และคนดูก็ต้องคอยเดาว่าตอนนี้เรากำลังดูฉากจริงหรือฉากซ้อนฉาก สิ่งที่ค้างอยู่ในใจหลังแผนเริ่มเดินจึงไม่ใช่ความระทึก แต่เป็นความลังเลแบบคนเคยโกหกจนไม่กล้าเชื่อความรู้สึกตัวเอง ความสัมพันธ์ระหว่าง Bloom กับ Penelope เติบโตในพื้นที่ประหลาด เธอเติมความซุ่มซ่ามน่ารักและความคาดเดาไม่ได้เข้ามาในโลกที่เคยเป็นระบบ ส่วนเขาต้องหัดอยู่ใกล้ใครสักคนโดยไม่มีสคริปต์รองรับ ซึ่งน่ากลัวพอ ๆ กับการหักหลังพี่ชาย ขณะเดียวกันสายสัมพันธ์ของสองพี่น้องก็ทั้งอบอุ่นและอึดอัด เป็นความผูกพันที่เลี้ยงกันมาแต่ก็ขังกันไว้ในบทเดิม ใครที่ชอบหนังกลโกงที่ไม่ได้วัดกันแค่ชั้นเชิง แต่พาไปสำรวจว่าความรู้สึกที่เกิดในเรื่องลวงยังนับว่าจริงได้ไหม ควรปล่อยใจดูเรื่องนี้แบบไม่รีบร้อน อย่าเพิ่งปักใจว่าใครหลอกใคร ให้เดินไปกับขบวนของพวกเขา แล้วลองฟังประโยคธรรมดา ๆ ในตอนต้นอีกครั้งว่ามันเปลี่ยนความหมายไปแค่ไหน