Inside Man

ทำความรู้จัก Inside Man

เดนเซล วอชิงตัน รับบท Keith Frazier (คีธ เฟรเซียร์) นักสืบเจรจาตัวประกันของตำรวจนิวยอร์กที่กำลังหลังชนฝาเต็มที คดีส่อทุจริตที่ยังสอบไม่เสร็จทำให้ชื่อของเขาติดแบล็กลิสต์ในกรม ทุกคำพูดของเขาถูกจับผิด และทุกการตัดสินใจถูกมองด้วยความระแวง งานครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การทำตามหน้าที่ แต่คือเดิมพันกู้ศักดิ์ศรีว่าเขายังเป็นคนที่ไว้ใจได้ในสถานการณ์คับขัน ฝั่งตรงข้ามคือ ไคลฟ์ โอเวน ในบท Dalton Russell (ดาลตัน รัสเซลล์) หัวหน้าทีมบุกยึดธนาคารที่ไม่เหมือนโจรปล้นทั่วไปเลยสักนิด ไม่ตะโกน ไม่ก้าวร้าว พูดจาชัดถ้อยชัดคำเหมือนที่ปรึกษาธุรกิจ เฟรเซียร์ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณนักอ่านคน ส่วนรัสเซลล์ขับเคลื่อนด้วยแผนที่เตรียมมาอย่างเยือกเย็นราวกับรู้ว่าตำรวจจะเดินเกมไหนก่อนจะเดินเสียอีก what-if ของเรื่องนี้เริ่มง่าย ๆ ว่า ถ้าโจรวางแผนมาดีกว่าตำรวจในทุกชั้น แล้วตำรวจจะเหลืออะไรให้เล่น นอกจากความดื้อรั้น รัสเซลล์พาลูกทีมเข้ายึดธนาคารทรัสต์กลางแมนฮัตตัน จับตัวประกันหลายสิบชีวิต และสั่งเกมจากข้างในโดยไม่เรียกร้องอะไรที่ฟังดูสมเหตุสมผล เฟรเซียร์กับคู่หูอย่าง Bill Mitchell พยายามเปิดวงเจรจาตามตำรา แต่ยิ่งคุยก็ยิ่งเหมือนถูกพาเดินวนเข้าทางตัน เพราะทุกเบาะแสที่โยนออกมาดูจงใจจัดวางไว้หมด ยิ่งไปกว่านั้น โจดี ฟอสเตอร์ ในบท Madeleine White (แมเดอลีน ไวต์) นักแก้ปัญหาให้คนรวยก็โผล่เข้ามาแทรกกลางวงด้วยอำนาจพิเศษจากเบื้องบน เธอไม่ได้มาเพื่อช่วยตำรวจหรือช่วยตัวประกัน แต่มาทำงานให้ คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ ในบท Arthur Case (อาร์เธอร์ เคส) เจ้าของธนาคารผู้ทรงอิทธิพลที่มีบางอย่างในตู้นิรภัยไม่อยากให้ใครเห็น ยิ่งมีคนเพิ่ม สมการการชิงไหวพริบก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น โลกของหนังขังตัวเองอยู่เกือบทั้งหมดในธนาคารหินเก่าแก่ใจกลางเมืองกับวงล้อมตำรวจด้านนอกที่ตึงเครียดไม่แพ้กัน ข้างในคือความเงียบที่ถูกจัดระเบียบ ตัวประกันถูกจับเปลี่ยนชุดให้เหมือนกันหมดจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ส่วนข้างนอกคือเสียงไซเรน นักข่าว หน่วยจู่โจม และแรงกดดันจากผู้บังคับบัญชาอย่างกัปตัน John Darius ที่รับบทโดย วิลเลม เดโฟ ซึ่งต้องการปิดเกมเร็วที่สุดเพื่อเลี่ยงความอับอาย บรรยากาศแบบนี้ทำให้หนังปล้นเรื่องนี้ต่างจากหนังแอ็กชันไล่ล่าทั่วไป เพราะไม่มีการยิงถล่มหรือระเบิดตูมตามพร่ำเพรื่อ แต่ใช้ความอึดอัดของการรอคอย เสียงโทรศัพท์เจรจา และสายตาหวาดระแวงของคนในธนาคารเป็นอาวุธหลัก ทุกห้อง ทุกทางเดิน และทุกคำพูดเหมือนถูกออกแบบมาให้ผู้ชมเดาผิด โทนของหนังจึงไม่ใช่ทริลเลอร์ที่เร่งจังหวะตลอดเวลา แต่เป็นเกมหมากรุกที่ใช้ชั้นเชิงทางจิตวิทยาและการเมืองเข้ามาผสม ธีมจริง ๆ ไม่ได้พูดถึงแค่เงิน แต่พูดถึงอำนาจ ความลับ และราคาของชื่อเสียงที่คนระดับบนยอมจ่ายเพื่อฝังอดีต ส่วนคนระดับล่างอย่างเฟรเซียร์ต้องเลือกระหว่างทำตามคำสั่งหรือทำตามสิ่งที่ถูกต้อง ความแปลกของเรื่องนี้คือโจรดูมีหลักการกว่าคนที่อ้างว่าทำเพื่อความยุติธรรมเสียอีก และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้ต้องดูจนจบ เพราะอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่กำลังปล้นใคร ทั้งชั้นเชิงของวอชิงตันที่เล่นบทคนฉลาดแต่หัวร้อนได้อย่างมีมิติ และการคุมจังหวะนิ่ง ๆ ของโอเวนที่ทำให้ตัวละครโจรน่าจดจำ คือเหตุผลว่าทำไมการดวลกันข้ามกำแพงธนาคารครั้งนี้ถึงยังถูกพูดถึงในฐานะหนังปล้นที่ฉลาดที่สุดเรื่องหนึ่ง