The Treacherous

ทำความรู้จัก The Treacherous

บัลลังก์ไม่ได้สั่นเพราะข้าศึกนอกกำแพง แต่สั่นเพราะแผลเก่าที่มีคนตั้งใจสะกิดให้เลือดไหลอีกครั้ง โชซอนในยุคของ Prince Yeonsan (เจ้าชายย็อนซัน) คือราชสำนักที่เปลือกนอกยังแวววาวด้วยพิธีรีตอง แต่ข้างในกลวงและอับชื้นด้วยความหวาดระแวง ขุนนางพูดกันเบา ๆ เดินกันเบา ๆ เพราะไม่มีใครรู้ว่าคำพูดประโยคไหนจะกลายเป็นเหตุให้หายตัวไปจากสารบบ ค่ำคืนในวังหลวงหอมด้วยสุราและเสียงดนตรี แต่ภายใต้ความรื่นรมย์นั้นคือบรรยากาศของราคะที่ลอยอวลเหมือนควัน ทุกคนยิ้ม แต่ไม่มีใครไว้ใจใคร What if กษัตริย์ผู้ควรเป็นหลักของความถูกต้อง กลับเป็นจุดศูนย์กลางของความปั่นป่วนเสียเอง หนังพาเราไปยืนอยู่ตรงรอยต่อนั้นพอดี ตรงที่ความหรูหรากับความเน่าเฟะอยู่ห่างกันแค่ผ้าไหมผืนเดียว ก่อนจะพูดถึงไฟ ต้องพูดถึงคนถือเชื้อไฟ Im Sung-jae (อิมซองแจ) ที่รับบทโดย จูจีฮุน ไม่ใช่พระเอกหนุ่มผู้แบกคุณธรรมมาเต็มบ่า แต่คือทายาทตระกูลต้องโทษที่โตมากับตราประทับของการถูกเนรเทศ เขากับบิดาไม่ได้กลับมาเพื่อขอความเป็นธรรม แต่กลับมาเพื่อทวงอำนาจคืนด้วยวิธีที่แนบเนียนกว่าดาบ คือการใช้ปมในใจของกษัตริย์เป็นเครื่องมือ เคียงข้างหมากกระดานนี้คือสองหญิงสาวที่สถานะก้ำกึ่งระหว่างเหยื่อกับผู้เล่น Dan-hee (ทันฮี) รับบทโดย อิมจียอน หญิงสาวผู้มีเสน่ห์คมคาย รู้ว่าเมื่อใดควรอ้อนและเมื่อใดควรถอย กับ Seol Jung-mae (ซอลจองแม) รับบทโดย อียูยอง หญิงงามบุคลิกบอบบางแต่ข้างในไม่อ่อนหัด ทั้งคู่ไม่ได้ก้าวเข้าวังเพราะความภักดี หากเพราะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับข้อเสนอที่ปฏิเสธได้ยาก มีทั้งความหวัง ความกลัว และความปรารถนาจะมีชีวิตที่ดีกว่าปะปนกันอยู่ จุดเปลี่ยนของกระดานคือเสื้อผ้าเก่าผืนหนึ่งที่ถูกนำขึ้นทูลว่าเป็นของพระราชมารดาผู้จากไปอย่างไม่เป็นธรรม ประโยคสั้น ๆ นั้นเหมือนกุญแจที่ไขห้องเก็บความคับแค้นในใจของ Prince Yeonsan ที่รับบทโดย คิมกังอู ความอาลัยแปรเป็นความพิโรธในชั่วข้ามคืน และการชำระแค้นย้อนหลังก็เริ่มต้นขึ้น ทั้งการตามล่าศัตรูทางการเมืองเก่าและการเฟ้นหาหญิงงามจากทั่วแผ่นดินเข้ามาปรนเปรอราชสำนัก วังหลวงจึงกลายเป็นตลาดของการต่อรองที่แนบเนียน ใครได้ใกล้ชิดกษัตริย์กว่าก็มีลมหายใจต่อ ใครอ่านอารมณ์เจ้านายพลาดก็อาจหลุดจากวงโคจร ยิ่งอิมซองแจขยับตัวเข้าใกล้ศูนย์กลางอำนาจมากขึ้นเท่าไร พล็อตก็ยิ่งซับซ้อนขึ้นเท่านั้น เพราะเขาต้องเลี้ยงทั้งความไว้ใจของกษัตริย์ ความระแวงของขุนนางฝ่ายตรงข้าม และหัวใจของตัวเองที่เริ่มสั่นคลอนเมื่อเกมเดินมาไกลเกินกว่าที่วางไว้ ความต่างของเรื่องนี้จากหนังย้อนยุคเรื่องอื่นคือมันไม่เสียเวลาแบ่งใครเป็นคนดีคนเลวแบบขาวดำ ทุกคาแรกเตอร์ล้วนมีด้านทะเยอทะยาน ด้านเปราะบาง และด้านที่ยอมแลกบางอย่างเพื่อความอยู่รอด ความสัมพันธ์เชิงเสน่หาในเรื่องจึงไม่ใช่ฉากประดับ หากเป็นภาษาของอำนาจที่บอกว่าเมื่อคนกุมทุกอย่างไว้ในมือ ความปรารถนาจะบิดเบี้ยวไปได้ไกลแค่ไหน ทั้งแง่การเมืองและความเป็นมนุษย์ งานภาพที่เย็นเยียบแต่หรูหรา จังหวะการหักเหลี่ยมที่คม และการปะทะกันของนักแสดงหลักที่ไม่มีใครยอมเป็นพื้นหลังให้ใคร ทำให้ 2 ทรราช โค่นบัลลังก์ ดูเหมือนบันทึกสมมติของยุคเสื่อมที่ทั้งแสบทั้งขม เหมาะกับคนที่เบื่อพีเรียดสูตรกู้ชาติ และอยากเห็นด้านมืดของราชสำนักที่ขับเคลื่อนด้วยความแค้นกับแรงปรารถนาล้วน ๆ จนต้องดูให้จบว่าเมื่อทั้งสองอย่างขึ้นครองบัลลังก์พร้อมกัน แผ่นดินจะเหลือที่ยืนให้ใครบ้าง