Sheep in the Box

ทำความรู้จัก Sheep in the Box

ประตูบ้านบานหนึ่งเปิดออกในเวลาเลิกงาน แสงไฟในครัวติดเหมือนทุกวัน แต่เสียงเรียกชื่อลูกชายกลับหายไปจากบ้านหลังนั้น ครอบครัวแกะกล่อง หรือ Sheep in the Box เลือกเปิดเรื่องด้วยความว่างเปล่าแบบนี้ ไม่ใช่ห้องทดลองสีขาวหรือหุ่นยนต์เดินเต็มเมือง ญี่ปุ่นในอนาคตอันใกล้ของหนังเรื่องนี้ยังดูเป็นญี่ปุ่นที่เราจำได้ บ้านจัดสรรแคบ ๆ เสียงทีวีตอนค่ำ กลิ่นอาหารจากครัว เพียงแต่มีข่าวเรื่องโปรเจกต์ ฮิวแมนนอยด์ แทรกอยู่ในชีวิตประจำวัน ราวกับเป็นทางเลือกใหม่ของคนที่ไม่พร้อมบอกลา สมมติฐาน what-if ของมันเลยไม่ได้มาในทรงไซไฟเอิกเกริก แต่มาในรูปคำถามเงียบ ๆ ว่า ถ้ามีกล่องใบหนึ่งที่ข้างในมีใบหน้าของคนที่เราฝังไปแล้ว เราจะยังเรียกมันว่าปาฏิหาริย์อยู่ไหม ศูนย์กลางของบ้านหลังนั้นคือ Otone Komoto กับ Kensuke Komoto สามีภรรยาที่รับบทโดย Haruka Ayase และ Daigo ทั้งคู่ไม่ได้เป็นนักวิทยาศาสตร์หรือนักอุดมการณ์อะไรเลย เป็นแค่พ่อแม่ที่เสียลูกชายไปแล้วชีวิตไม่เคยกลับมาเข้าที่เดิม ความผลักดันของพวกเขาเรียบง่ายจนน่าเห็นใจ อยากได้เสียงฝีเท้าเดิม ๆ กลับมาเดินในบ้าน อยากกินข้าวพร้อมหน้ากันอีกสักครั้ง โปรเจกต์ที่รับเด็กชายสังเคราะห์อย่าง Kakeru เข้ามาเลี้ยงในฐานะสมาชิกครอบครัว จึงดูเหมือนทางลัดของความเศร้า รอบตัวพวกเขายังมี Alice Kotaki ที่รับบทโดย Nana Seino, Gen Hidaka ที่รับบทโดย Kanichiro และคนอื่น ๆ ที่มองเรื่องนี้จากระยะต่างกัน บางคนมองด้วยความหวัง บางคนมองด้วยความระแวง ความแปลกของหนังไม่ได้อยู่ที่เทคโนโลยีทำได้เหมือนแค่ไหน แต่อยู่ที่ความเหมือนนั่นแหละที่เริ่มกัดกินบ้านทีละนิด Kakeru มีใบหน้า น้ำเสียง และท่าทางที่ถอดแบบมาจากเด็กที่จากไป เขานั่งในที่เดิม เรียกบ้านหลังเดิมว่าบ้าน แต่ยิ่งเหมือน ความไม่เหมือนก็ยิ่งชัด ประสบการณ์ ความทรงจำ และนิสัยเล็ก ๆ ที่สั่งโปรแกรมไม่ได้ กลายเป็นรอยร้าวที่ทุกคนแกล้งมองไม่เห็น พ่อแม่ต้องตอบตัวเองทุกวันว่าจะเลี้ยงเขาอย่างลูกชาย ตัวแทน หรือมนุษย์อีกคนที่มีชีวิตของตัวเอง ส่วน Kakeru เองก็ไม่ใช่ตุ๊กตาที่รอรับความรักฝ่ายเดียว เขารับรู้สายตาที่มองทะลุตัวเขาไปหาอีกคนอยู่ตลอด เดิมพันของเรื่องจึงไม่ใช่ความเป็นความตายแบบหนังไซไฟทั่วไป แต่คือคำว่า ครอบครัว จะยังมีความหมายเดิมได้ไหมเมื่อสมาชิกคนหนึ่งถูกสร้างขึ้นจากความคิดถึง โดยอารมณ์แล้วนี่คือหนังชีวิตที่ห่มเสื้อคลุมไซไฟไว้บาง ๆ ความเศร้าไม่มาเป็นฉากฟูมฟาย แต่ซึมมาตามของใช้ในบ้าน รูปถ่ายบนผนัง บทสนทนาที่หยุดกลางประโยค ความอบอุ่นกับความกระอักกระอ่วนอยู่ด้วยกันได้ในเฟรมเดียว หนังชวนคิดว่าความทรงจำคือสิ่งที่เยียวยาหรือกักขังกันแน่ และการไม่ยอมปล่อยมือจากอดีตจะนับเป็นการเดินหน้าต่อได้หรือเปล่า ถ้าคุณเบื่อพล็อตสร้างมนุษย์เทียมที่เน้นแอ็กชันหรือทริลเลอร์ไล่ล่า เรื่องนี้คือขั้วตรงข้าม มันช้า เงียบ และจ้องกลับมาที่คนดูด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูป เหมาะมากสำหรับคนที่ชอบหนังญี่ปุ่นที่ปล่อยให้ตัวละครอยู่กับความคลุมเครือ และอยากลองดูว่าวิทยาศาสตร์ที่สัญญาว่าจะคืนคนที่รักให้ จะคืนความสมบูรณ์ให้บ้านหลังนี้ได้จริงไหม