Best of Times

ทำความรู้จัก Best of Times

ถ้าความรักยังอยู่ครบในใจฝ่ายหนึ่ง แต่อีกฝ่ายจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของเรา มันจะยังเรียกว่าเป็นความรักครั้งเดียวกันอยู่ไหม Best of Times หรือ ความจำสั้น แต่รักฉันยาว เลือกปักคำถามนี้ไว้กลางชีวิตที่ธรรมดาที่สุด ไม่มีเมืองในฝัน ไม่มีฉากขอเป็นแฟนกลางฝน มีแค่ร้านนั่งดื่มที่เพื่อนเก่าวนมาเจอกันโดยบังเอิญ กับห้องเรียนคอมพิวเตอร์ของผู้สูงวัยที่คลิกเมาส์ช้ากว่าความคิด โลกของหนัง GTH ปี 2009 เรื่องนี้จึงดูเล็กและคุ้นมือ ทั้งกรุงเทพฯ ที่ต้องแย่งเวลามาเจอกัน ทั้งชุมพรที่ต้องขับรถไปกลับเพื่อเวลาแค่สามชั่วโมงต่อสัปดาห์ ความต่างจากหนังรักทั่วไปอยู่ตรงนี้ มันไม่ได้ขายวินาทีตกหลุมรัก แต่ขายช่องว่างระหว่างคนที่ยังจำได้แม่น กับคนที่ลืมไปแล้วอย่างไม่ตั้งใจ ช่องว่างนั้นมีชื่อว่า เก่ง หรือ Keng ชายหนุ่มที่รับบทโดย อารักษ์ อมรศุภศิริ ผู้ยังพกภาพจำของรักครั้งแรกติดตัวมาหลายปี ทั้งที่ชีวิตจริงก็เดินไปไกลแล้ว ส่วน ฝ้าย หรือ Fai ที่เล่นโดย ญารินดา บุนนาค คือผู้หญิงคนเดียวกันในภาพจำนั้น แต่ในปัจจุบันเธอคือคนที่เพิ่งผ่านการหย่ากับเพื่อนสนิทของเขา และจำเขาไม่ได้เลยสักนิด อีกฟากหนึ่งของเรื่องคือคู่ต่างวัยอย่าง สมพิศ หรือ Sompit กับ จำรัส หรือ Chamras สองคนที่มาเจอกันในชมรมคอมพิวเตอร์ตอนปลายชีวิต ความ what-if ของหนังจึงซ้อนกันสองชั้น ชั้นหนึ่งถามว่าคนที่ลืมรักแรกไปแล้วจะเริ่มใหม่กับคนที่ยังจำได้ไหม อีกชั้นถามว่าคนที่เหลือเวลาไม่มากจะยอมทุ่มทั้งสัปดาห์เพื่อเจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงไปทำไม ปมของเรื่องเลยไม่ใช่ใครจะคู่กับใคร แต่คือใครจะกล้าพอจะอยู่ในความไม่เท่ากันของความทรงจำ เก่งเลือกวิธีที่ขี้ขลาดที่สุดและเข้าใจได้ที่สุด คือแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฝ้าย ทั้งที่ใจเต้นแรงทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน การโกหกว่าไม่เคยรักกันกลายเป็นกำแพงกันเจ็บของตัวเอง เพราะถ้าเธอยืนยันว่าไม่คุ้น เขาจะได้ไม่ต้องรับรู้ว่าเขามีความหมายกับเธอแค่ไหน ส่วนสมพิศกับจำรัสก็เดิมพันคนละแบบ ทุกสัปดาห์จำรัสต้องขับรถจากสวนที่ชุมพรขึ้นมากรุงเทพฯ เพื่อนั่งข้างกันสามชั่วโมง แล้วก็แยกย้ายกลับไปใช้ชีวิตคนละจังหวัดที่มีลูกหลานและภาระรออยู่ ยิ่งใกล้วันที่ครอบครัวสมพิศจะย้ายไปเมืองนอก เวลาสามชั่วโมงนั้นยิ่งบางลงเรื่อยๆ จนการหนีลูกไปหาคนรักที่ชุมพรกลายเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ ทั้งสองเส้นเรื่องเลยไม่ได้แข่งกันหวาน แต่แข่งกันว่าใครจะยอมเจ็บก่อนเพื่อรักษาความรู้สึกไว้ โทนของหนังจึงออกมาเป็นโรแมนติกที่แห้งและนิ่งกว่าที่ชื่อไทยหลอกไว้ ความอบอุ่นมีจริง แต่เป็นความอบอุ่นแบบนั่งมองคนแก่พิมพ์ช้าๆ หรือนั่งฟังเพลงเก่ากับคนที่จำเนื้อเพลงไม่ได้แล้ว ธีมความจำในเรื่องไม่ได้พูดถึงอัลไซเมอร์แบบตรงๆ แต่พูดถึงการจำคนละเวอร์ชัน เก่งจำฝ้ายในฐานะรักครั้งแรก ส่วนฝ้ายจำเก่งไม่ได้เลย แล้วแบบนี้ความรักเป็นของใคร ของคนในอดีตหรือคนตรงหน้าในปัจจุบัน ส่วนคู่สูงวัยก็พูดถึงความจำในอีกมุม คือจำว่าต้องมาหากันทุกสัปดาห์ ทั้งที่ร่างกายและระยะทางบอกให้พอได้แล้ว ใครที่เบื่อพล็อตบังเอิญเจอ ตกหลุมรัก พลัดพรากแล้ววิ่งตามง้อ เรื่องนี้คือขั้วตรงข้าม มันชวนดูเพราะมันกล้าเล่ารักที่ไม่สมมาตร กล้าปล่อยให้ความเงียบทำงานแทนคำสารภาพ และกล้าบอกว่าความรักอาจสั้นแค่สามชั่วโมงต่อสัปดาห์ แต่ยาวค้างในใจไปได้ทั้งชีวิตโดยไม่ต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป