The Secret Kingdom

ทำความรู้จัก The Secret Kingdom

ถ้าเด็กธรรมดาคนหนึ่งตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองคือกุญแจรีเซ็ตเวลาของทั้งโลก ควรจะดีใจหรือควรหนีไปให้ไกลที่สุด ปีเตอร์ เด็กชายที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองมีอะไรพิเศษต้องมาเจอโจทย์ข้อนี้แบบไม่มีคู่มือให้อ่าน เมื่อการไปเยือนแมนชั่นเก่าของครอบครัวที่ควรจะน่าเบื่อ กลับกลายเป็นกับดักที่ดูดเขาร่วงทะลุพื้นลงไปทั้งตัวพร้อมกับน้องสาว และข้างล่างนั้นไม่ได้มีแค่ฝุ่นกับห้องเก็บของร้าง แต่มีคนทั้งอารยธรรมที่ยืนยันว่าเขามาตามคำทำนาย เดิมพันของเขาจึงไม่ใช่แค่หาทางกลับบ้าน แต่คือการตัดสินใจว่าจะกล้าแตะต้องนาฬิกาอันยิ่งใหญ่แห่งซิทาเดลเพื่อเริ่มเวลาใหม่ ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกความมืดกลืนไปตลอดกาล เสน่ห์ของหนังเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่ผู้กล้าเก่งกาจ แต่อยู่ที่เด็กสองคนที่ยังเถียงกันไม่เลิก ปีเตอร์ ที่เล่นโดย Sam Everingham คือพี่ชายสายระวังตัวที่ถูกดันให้เป็นความหวังของคนอื่นทั้งที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ส่วน เวริตี้ (Verity) น้องสาวที่รับบทโดย Alyla Browne คือขั้วตรงข้าม ช่างถาม ช่างสังเกต และไม่ยอมถอยเวลาพี่ชายเริ่มลังเล เคมีแบบพี่น้องจริง ๆ นี้ทำให้ภารกิจดูมีน้ำหนักกว่าหนังเด็กทั่วไป รอบตัวทั้งคู่มีทั้งพันธมิตรและผู้ใหญ่ท่าทางมีลับลมคมใน ไม่ว่าจะเป็น พลิง (Pling) สิ่งมีชีวิตไกด์ประจำถิ่นที่รับบทโดย Darius Williams ผู้ทำหน้าที่ทั้งพาทัวร์และพาซวยในเวลาเดียวกัน รวมถึง วิเวียน เดรอเมอร์ (Viviane Drawmer) ของ Alice Parkinson และ เดวิด เดรอเมอร์ (David Drawmer) ของ Christopher Gabardi ที่ผูกพันกับแมนชั่นหลังนี้มากกว่าที่ยอมเล่า ขณะที่ อีโก้ (Ego) ของ Beth Champion กับ เออร์โก (Ergo) ของ Rowland Holmes ก็ทำให้เส้นแบ่งระหว่างมิตรกับภัยยิ่งพร่าเลือน what-if ของเรื่องนี้ฟังดูเรียบง่ายแต่เล่นกับความกลัวได้สนุกกว่าที่คิด ถ้ามีโลกหนึ่งซ่อนอยู่ใต้บ้านเก่าหลังเดียว และขับเคลื่อนด้วยเวลาแทนไฟฟ้า โลกใบนั้นจะมีหน้าตาอย่างไร The Secret Kingdom ตอบด้วยซิทาเดล เมืองใต้ดินที่รวมสิ่งมีชีวิตประหลาดหลายเผ่าพันธุ์ไว้ด้วยกัน สถาปัตยกรรมแบบโบราณปนกลไก นาฬิกาขนาดมหึมาที่ไม่ได้มีไว้บอกเวลาแต่มีไว้คุมเวลา และกฎข้อเดียวที่ว่าความกลัวคือพลังงาน ตรงนี้เองที่ทำให้วายร้ายอย่าง เดอะ ชราวด์ (The Shroud) ของ Gabrielle Chan ต่างจากมังกรหรือจอมมารทั่วไป เพราะมันไม่ต้องไล่ฆ่าใครให้เหนื่อย แค่ทำให้เด็กกลัวจนขยับไม่ออกแล้วค่อย ๆ สูบเอาความกลัวนั้นไปเป็นอาหาร บรรยากาศเลยไม่ใช่แฟนตาซีสว่างจ้า แต่เป็นแฟนตาซีผจญภัยที่มีความอึดอัดแบบเขาวงกต ทั้งมืด ชื้น และเดาไม่ได้ว่าหลังกำแพงต่อไปคือเพื่อนหรือกับดัก โดยรวมมันคือหนังครอบครัวที่ไม่ได้ขายแค่ความตื่นตา แต่ขายโมเมนต์ของการโตขึ้นกลางความกลัว เด็กที่เคยคิดว่าตัวเองไม่สำคัญต้องเรียนรู้ว่าการกล้าหาญไม่ใช่การไม่กลัว แต่คือการเดินต่อทั้งที่ขาสั่น หนังเล่าเรื่องนี้ด้วยจังหวะกระชับ ไม่ยืดเยื้อ ดูได้เพลินทั้งเด็กที่อยากเห็นสัตว์ประหลาดโลกใหม่และผู้ใหญ่ที่อยากเห็นความสัมพันธ์พี่น้องที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบแต่จริงใจ ใครที่เบื่อพล็อตผู้กล้าถือดาบปราบมารแบบเดิม ๆ เรื่องนี้ชวนให้ลองเปลี่ยนสมมติฐานใหม่ ว่าอาวุธสุดท้ายอาจไม่ใช่ดาบ แต่คือนาฬิกาที่ต้องแลกด้วยความกล้าที่สุดในใจ และมีเด็กเพียงสองคนเท่านั้นที่อยู่ตรงหน้ามันแล้ว