2012

ทำความรู้จัก 2012

โลกในช่วงปลายยุคสองพันยังจัดฉากตัวเองเหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ลอสแอนเจลิสยังรถติดในชั่วโมงเร่งด่วน รัฐแคลิฟอร์เนียยังแดดจ้าแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว และทุ่งกว้างแถบเยลโลว์สโตนยังเงียบพอให้ครอบครัวขับรถเข้าไปกางแผนที่เที่ยวกันได้ ความน่ากลัวของหนังเรื่องนี้คือมันไม่เริ่มจากอวกาศหรือเอเลี่ยนบุกโลก แต่มันเริ่มจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าเรานี่เอง What if คำทำนายวันสิ้นโลกของชาวมายาไม่ใช่เรื่องเล่าประหลาดไว้ขายหนังสือ แต่คือตารางเวลาทางธรณีวิทยาที่แม่นยำเกินไป เมื่อความร้อนใต้แกนโลกพุ่งสูงผิดปกติ เปลือกโลกทั้งผืนก็พร้อมจะขยับ ฉีก และมุดทับกันใหม่ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง เดิมพันจึงไม่ใช่ใครจะรวย ใครจะได้เป็นประธานาธิบดีต่อ แต่คือเมื่อพื้นโลกทั้งใบรีเซ็ตตัวเอง ใครจะยังมีที่ให้ยืนเหลืออยู่บ้าง ท่ามกลางเดิมพันระดับนั้น หนังเลือกเล่าผ่านคนที่ไม่ได้มีอำนาจอะไรเลย Jackson Curtis ที่รับบทโดย จอห์น คูแซก เป็นแค่นักเขียนตกอับ turned คนขับรถรับจ้างที่ยังต่อรองกับชีวิตเก่าของตัวเองไม่จบ เขาหย่ากับ Kate Curtis ที่รับบทโดย Amanda Peet แล้ว และต้องแชร์เวลากับลูกสองคนอย่างประคับประคอง โดยมี Gordon Silberman แฟนใหม่ของอดีตภรรยาคอยเป็นพ่อเลี้ยงจำเป็น อีกฟากหนึ่งของอำนาจคือ Adrian Helmsley ที่รับบทโดย Chiwetel Ejiofor นักธรณีฟิสิกส์ที่รู้ความจริงก่อนใคร แต่พูดได้ช้ากว่าที่ควร เพราะเหนือเขาขึ้นไปคือทำเนียบขาวของ President Thomas Wilson ที่รับบทโดย Danny Glover กับนักการเมืองอย่าง Carl Anheuser ที่ต้องเลือกระหว่างความลับของรัฐกับชีวิตของคนทั้งโลก ส่วนตัวละครที่เบี้ยวที่สุดและจำง่ายที่สุดคือ Charlie Frost ที่รับบทโดย วูดดี แฮร์เรลสัน ดีเจวิทยุสมัครเล่นกลางหุบเขาที่ตะโกนเรื่องวันสิ้นโลกจนคนฟังคิดว่าเพี้ยน สิ่งที่ทำให้ 2012 ต่างจากหนังภัยพิบัติทั่วไปคือสเกลของการพังทลาย มันไม่ได้พังเป็นจุด ๆ แต่พังเป็นทวีป ลอสแอนเจลิสแยกเป็นเสี่ยง ๆ ต่อหน้าต่อตา รอยแยกวิ่งไล่หลังรถบนทางด่วนเหมือนมีชีวิต เยลโลว์สโตนที่เคยเป็นภาพโปสต์การ์ดภูเขาและบ่อน้ำร้อนกลายเป็นปากนรกที่พ่นเถ้าถ่านขึ้นบังท้องฟ้าทั้งแถบ แล้วหนังก็ยังไม่ยอมให้พัก เพราะเมื่อแผ่นดินไหวจบ น้ำก็มาแทน สึนามิสูงเท่าตึกระฟ้าอุ้มทั้งเรือยักษ์และซากเมืองกวาดข้ามทวีป ภาพของวอชิงตัน ดี.ซี. ริโอ หรือเทือกเขาหิมาลัยในเรื่องนี้จึงไม่ใช่ฉากหลังสวย ๆ แต่คือลิสต์รายชื่อสถานที่ที่กำลังจะหายไปจากแผนที่ บรรยากาศของเรื่องเลยสลับกันระหว่างความเงียบอึดอัดในห้องประชุมลับที่คนไม่กี่คนตัดสินใจแทนมนุษย์เจ็ดพันล้านคน กับเสียงโครมครามกลางแจ้งที่ไม่มีใครเจรจาด้วยได้ แต่ใต้ฉากถล่มเมืองทั้งเมือง หัวใจของหนังกลับเล็กลงเหลือแค่เบาะหลังรถคันเดียว ความสัมพันธ์พ่อลูกที่เคยห่างเหินต้องกลับมาแนบแน่นในสถานการณ์ที่ไม่มีคู่มือสอน ไม่มีเวลาขอโทษยาว ๆ มีแค่การตัดสินใจในเสี้ยววินาทีว่าจะเหยียบคันเร่งต่อหรือหันกลับไปรับอีกคน ความเป็นไซไฟของเรื่องช่วยขยายคำถามให้ใหญ่ขึ้นว่า ถ้ามนุษย์รู้วันหมดอายุล่วงหน้า เราจะสร้างเรือชูชีพให้ใครก่อน ส่วนความเป็นหนังบู๊ผจญภัยก็ทำหน้าที่ลากคนดูให้วิ่งไปพร้อมกับตัวละครแบบหายใจไม่ทัน ใครที่เบื่อพล็อตโลกแตกที่จบแค่ตึกถล่ม เรื่องนี้ชวนให้ลองดูต่อว่าเมื่อโลกไม่เหลือแผนที่เดิมแล้ว ครอบครัวเล็ก ๆ ครอบครัวหนึ่งจะหาทิศเหนือของตัวเองเจอได้อย่างไร