Pitch Black

ทำความรู้จัก Pitch Black

ถ้าแสงคือสิ่งเดียวที่กั้นระหว่างผู้ล่ากับเหยื่อ แล้ววันที่แสงทั้งสามดวงดับพร้อมกันในรอบยี่สิบสองปี ใครควรมีสิทธิ์รอดมากกว่ากัน ฝูงค้างคาวฉลามสยองจักรวาล โยนสมมติฐานข้อนี้ใส่กลุ่มผู้รอดชีวิตจากยานตกแบบไม่ให้ตั้งตัว เดิมพันของเรื่องเลยไม่ใช่การซ่อมยานแล้วบินกลับบ้านสวยๆ แต่เป็นการยื้อแสงสุดท้ายในมือให้นานพอจะลากตัวเองไปถึงทางรอด ทุกไฟฉาย ทุกพลุ ทุกเซลล์พลังงาน กลายเป็นกระสุนที่มีค่ากว่าอาหารและน้ำ เพราะเมื่อความมืดมาถึง สิ่งที่หิวโหยใต้พื้นดินจะขึ้นมาพร้อมกันทั้งฝูง และมนุษย์จะร่วงลงไปอยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหารในทันที คนที่ต้องตอบคำถามนี้ก่อนใครคือ คาโรลิน ฟราย (Carolyn Fry) นักบินที่รอดมาเพราะการตัดสินใจที่เธอเองยังไม่กล้าให้อภัยตัวเอง รับบทโดย Radha Mitchell เธอแบกทั้งความรู้สึกผิดและบทผู้นำจำเป็นที่ไม่มีใครโหวตให้ อีกฟากคือ วิลเลียม เจ. จอห์นส (William J. Johns) ที่ Cole Hauser เล่นไว้ด้วยท่าทีของคนคุมกฎที่เคร่งจนดูมีพิรุธพอๆ กับนักโทษในมือ และนักโทษคนนั้นคือ ริชาร์ด บี. ริดดิค (Richard B. Riddick) ของ วิน ดีเซล ฆาตกรที่หลุดจากโซ่ตรวนตั้งแต่วินาทีที่ยานกระแทกพื้น ความแปลกของหนังอยู่ตรงนี้ มันสลับขั้วพระเอกกับตัวปัญหาแบบหน้าด้านๆ เพราะริดดิคคือคนเดียวที่ดวงตามองทะลุความมืดได้ คนที่ไว้ใจไม่ได้นที่สุดดันกลายเป็นแว่นมองกลางคืนเพียงอันเดียวของกลุ่ม ทั้งนักบวชอย่างอิหม่าม เด็กสาวอย่างแจ็ค (Jack) ที่ปลอมตัวปะปนมากับกลุ่ม และผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ จึงต้องต่อรองกับความเกลียดของตัวเองทุกนาที ว่าจะยอมเดินตามฆาตกรเพื่อมีชีวิตรอดหรือไม่ โลกในเรื่องไม่ได้มาในโทนเหล็กเย็นแบบไซไฟยานอวกาศ แต่เป็นทะเลทรายร้างที่ขาวโพลนจนแสบตา มีแต่ฝุ่น หิน และซากกระดูกของสิ่งมีชีวิตเก่าที่บอกเป็นนัยว่าดาวดวงนี้เคยผ่านกลางคืนมาแล้ว ช่วงแรกหนังแกล้งให้ร้อน แล้ง และสว่างจนหายใจไม่ออก เพื่อหลอกให้ตายใจว่าศัตรูคือแดดกับการขาดน้ำ ก่อนจะพลิกกระดานในครึ่งหลังเมื่อสุริยุปราคามาถึงและท้องฟ้าดับลงแบบไม่มีรุ่งเช้า ความสยองเลยไม่ได้มาจากการเห็นเขี้ยวชัดๆ แต่มาจากการบริหารแสง หนังเปลี่ยนไฟฉายให้เป็นอาวุธ เปลี่ยนความมืดให้เป็นกับดัก และเปลี่ยนเสียงกระพือปีกไกลๆ ให้ดังกว่าเสียงระเบิด นี่คือหนังเอาตัวรอดที่เล่นกับฟิสิกส์ของแสงมากกว่าปืนเลเซอร์ ซึ่งหาไม่ได้บ่อยในหนังแนวเดียวกัน อารมณ์หลักที่ค้างอยู่ในอกคือความหวาดระแวงที่ค่อยๆ เปลี่ยนรูป จากการกลัวฆาตกรที่เดินอยู่ข้างๆ ไปสู่การกลัวความมืดที่ล้อมอยู่รอบตัว และสุดท้ายคือการกลัวใจตัวเองที่จะทิ้งใครไว้ข้างหลังเพื่อแลกกับเวลาอีกไม่กี่นาที หนังไม่ได้บีบให้ลุ้นด้วยจังหวะตุ้งแช่ถี่ๆ แต่บีบด้วยการนับถอยหลังของแบตเตอรี่และความไว้ใจที่รั่วออกทีละน้อย ใครที่เบื่อพล็อตยานตกแล้วเจอเอเลี่ยนไล่กัดแบบเดิมๆ เรื่องนี้จะให้รสที่ดิบและเห็นแก่ตัวกว่า เพราะมันถามว่าความดีจะมีราคาเท่าไรในที่ที่ไม่มีแสงส่องถึง ลองปิดไฟดูเงียบๆ แล้ววัดใจดูว่าคุณจะยอมเดินตามริดดิคเข้าไปในความมืดหรือเปล่า