Pokémon the Movie: Black - Victini and Reshiram

ทำความรู้จัก Pokémon the Movie: Black - Victini and Reshiram

เมืองเอนโดอักไม่ได้สร้างมาเพื่อเล่าตำนาน แต่สร้างมาเพื่อใช้ชีวิต ดาบหินขนาดมหึมาที่เรียกว่าดาบแห่งโลกปักอยู่กลางเมืองเหมือนฟอสซิลของอาณาจักรที่เคยรุ่งเรืองจนล่มสลาย ทว่าตีนดาบกลับเต็มไปด้วยร้านค้า ธงงานเทศกาลเก็บเกี่ยว เสียงเชียร์การแข่งขันโปเกมอน และกลิ่นขนมของคนที่ไม่เคยสนใจว่าอดีตจะยิ่งใหญ่แค่ไหน What if ของหนังเรื่องนี้จึงเริ่มจากคำถามเรียบง่ายว่า ถ้าซากอารยธรรมยังหายใจอยู่ใต้ตลาดที่คึกคักที่สุด เราจะได้ยินมันไหม ซาโตชิ หรือ Satoshi ที่ได้เสียงของ มัตสึโมโตะ ริกะ เดินทางมาถึงที่นี่พร้อม ไอริส หรือ Iris ที่ให้เสียงโดย อาโออิ ยูกิ และ เดนท์ หรือ Dent ที่ให้เสียงโดย มาโมรุ มิยาโนะ ในฐานะนักเดินทางที่หิวแสงสีมากกว่าหิวชัยชนะ พวกเขาแค่อยากดูแข่ง อยากกิน อยากสนุก ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังเดินเข้าไปในเขตแดนของประวัติศาสตร์ ความต่างของภาคนี้คือมันไม่ให้โปเกมอนในตำนานเปิดตัวด้วยแรงข่ม แต่ให้เปิดตัวด้วยความเหงา วิคตินี หรือ Victini สิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่ว่ากันว่าพกพลังแห่งชัยชนะติดตัว ไม่ได้อยากครองโลก มันแค่อยากยกพลังนั้นให้ใครสักคน เหมือนเด็กที่มีของดีแล้วไม่มีเพื่อนแบ่ง ขณะเดียวกันทายาทของผู้คนแห่งโลกอย่างเดรดก็มองดาบแห่งโลกเป็นหนี้ที่ต้องทวงคืน เขาต้องการปลุกพลังโบราณเพื่อรื้อฟื้นอาณาจักร และแผนนั้นจำเป็นต้องใช้วิคตินีเป็นกุญแจ เมื่อมังกรขาวในตำนานอย่างเรชิรัม หรือ Reshiram ขยับปีกตามแรงปรารถนาของผู้กล้า เทศกาลทั้งเมืองจึงกลายเป็นห้องทดลองของอุดมการณ์ ว่าใครมีสิทธิ์นิยามคำว่าชัยชนะ ถ้ามองผ่านเลนส์หนังโปเกมอนทั่วไป ภาคนี้ถือว่าพลิกจังหวะเล่าเรื่องพอสมควร แทนที่จะโยนผู้ชมลงกลางสงครามระดับทวีป มันเริ่มจากสเกลงานวัดแล้วค่อยขยายเพดานขึ้นไปหาภัยพิบัติระดับผืนดิน ดาบแห่งโลกในแง่นี้ไม่ใช่แค่ฉากหลังเท่ๆ แต่เป็นตัวแทนของอดีตที่หนักจนขยับไม่ได้ ตั้งอยู่กลางปัจจุบันที่เบาและไหลไปข้างหน้า ความอบอุ่นของมิตรภาพระหว่างซาโตชิกับวิคตินีเลยทำงานแบบตรงข้ามกับความเย็นของหินโบราณ ยิ่งผูกพันกันมากเท่าไร คำถามยิ่งคมขึ้นว่า การกู้อดีตให้กลับมายิ่งใหญ่คุ้มไหมถ้าต้องแลกกับเมืองที่กำลังมีความสุขอยู่แล้ว หนังคุมโทนตรงนี้ได้เนียน ไม่เทศน์ ไม่บีบน้ำตา แค่ปล่อยให้เสียงหัวเราะในสนามแข่งกับแรงสั่นสะเทือนใต้ดินดังพร้อมกัน สิ่งที่ควรดูจึงไม่ใช่แค่ฉากประลองที่ตัดกันสนุกและดูรู้เรื่องแม้ไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ แต่คือวิธีที่หนังใช้คาแรกเตอร์ตัวเล็กที่สุดแบกธีมใหญ่ที่สุด วิคตินีไม่ได้เท่แบบมังกรในตำนาน แต่น่าจำกว่าเพราะมันตั้งคำถามถึงอำนาจแบบเด็กๆ ว่าถ้าชนะแล้วต้องเสียเพื่อน จะชนะไปทำไม การได้เห็นพิคาชูที่ให้เสียงโดย อิคุเอะ โอทานิ วิ่งป่วนอยู่ข้างสนามแข่งเดียวกับเงาของเรชิรัม คือภาพแทนความคอนทราสต์ของหนังทั้งเรื่อง ระหว่างเรื่องเล็กกับเรื่องใหญ่ ระหว่างของกินในเทศกาลกับชะตากรรมของแผ่นดิน ใครที่เบื่อสูตรผู้กล้ากู้โลกแบบเดิมๆ เรื่องนี้ให้รสชาติที่ต่างออกไป มันเริ่มจากกลิ่นขนม จบที่คำถามเรื่องมรดก และทิ้งความรู้สึกค้างว่า บางครั้งพลังที่อันตรายที่สุดไม่ใช่พลังทำลายล้าง แต่คือความคิดถึงอดีตที่มากเกินไป