Godzilla: Planet of the Monsters

ทำความรู้จัก Godzilla: Planet of the Monsters

โลกใบนี้เคยมีเจ้าของที่เชื่อว่าตัวเองฉลาดที่สุด ปรับตัวเก่งที่สุด และจะอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ ความเชื่อนั้นพังลงในช่วงปลายศตวรรษที่ยี่สิบ เมื่อสิ่งมีชีวิตขนาดเท่าตึกโผล่ขึ้นมาทีละตัว แล้วเปลี่ยนเมืองทั้งเมืองให้เหลือแค่รอยเท้า มนุษย์ไม่ได้สู้แพ้ในวันเดียว แต่ค่อย ๆ หมดทางเลือกจนต้องทิ้งดาวเคราะห์ของตัวเองแล้วหนีขึ้นไปลอยคว้างในอวกาศ สองหมื่นปีผ่านไปโดยไม่มีมนุษย์ โลกไม่ได้ตาย มันแค่จัดบ้านใหม่ ป่ากลายพันธุ์ขึ้นคลุมซากตึก อากาศชื้นหนักด้วยละอองประหลาด เสียงลมพัดผ่านใบไม้ยักษ์ดังคล้ายเสียงหายใจของสัตว์ตัวใหญ่ งานแอนิเมชันจาก Polygon Pictures ไม่ได้วาดโลกหลังหายนะให้ดูแห้งร้างแบบหนังเอาตัวรอดทั่วไป แต่วาดให้ดูเขียวชอุ่มจนน่ากลัว ราวกับดาวทั้งดวงกำลังบอกเราอย่างเย็นชาว่า มันอยู่ได้ดีโดยไม่มีเรา และสิ่งที่รออยู่ตรงนั้นไม่ใช่ซากอดีต แต่คือระบบนิเวศใหม่ที่มีราชาตัวเดิมคุมอยู่ what-if ของเรื่องนี้จึงไม่ใช่จะฆ่าสัตว์ประหลาดอย่างไร แต่คือถ้ามนุษย์เคยแพ้จนต้องหนี แล้ววันหนึ่งคิดจะกลับมาทวงบ้าน จะยังเรียกตัวเองว่าเจ้าของได้อยู่ไหม Haruo Sakaki เด็กหนุ่มที่โตมากับความทรงจำเรื่องการอพยพและเสียงคำรามในวัยเด็ก คือภาพของความแค้นที่ถูกบ่มจนกลายเป็นแผนการ เขารับบทเสียงโดย มาโมรุ มิยาโนะ เล่นได้นิ่งแต่ร้อนข้างใน ตรงข้ามกับ Metphies นักบวชต่างดาวจากเผ่าเอ็กซิฟที่ให้เสียงโดย ทากาฮิโระ ซากูราอิ ผู้พูดน้อย ยิ้มบาง และมองความเกลียดของมนุษย์เหมือนมองวัตถุดิบทางศาสนา รอบตัวทั้งคู่คือคนรุ่นยานอพยพอย่าง Yuko Tani นักบินสาวที่ให้เสียงโดย คานะ ฮานาซาว่า ความผูกพันแบบเพื่อนร่วมรุ่นที่ยังมีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่ กับ Martin Lazzari นักวิทยาศาสตร์ที่ให้เสียงโดย โทโมกาซุ ซูงิตะ ผู้เชื่อในข้อมูลมากกว่าความแค้น ความสัมพันธ์ของกลุ่มนี้ไม่ใช่ทีมฮีโร่สามัคคี แต่คือคนหมดหวังหลายสายพันธุ์ที่ต้องนั่งยานลำเดียวกันเพราะไม่มีที่อื่นให้ไป เดิมพันค่อย ๆ ขยับจากภารกิจฆ่าตัวเดียว ไปสู่การค้นพบว่าโลกเปลี่ยนกติกาไปแล้ว กองกำลังผสมมนุษย์และเอเลียนวางแผนกลับลงมาบนพื้นผิวด้วยอาวุธ คอมพิวเตอร์คำนวณ และความมั่นใจแบบคนจากอวกาศว่าอดีตผ่านมานาน ทุกอย่างน่าจะง่ายขึ้น แต่ป่าที่เห็นกลับอ่านค่าไม่ได้ สัญญาณชีวภาพเพี้ยน เส้นทางยุทธวิธีใช้ไม่ได้ และเงาขนาดสามร้อยเมตรที่เคลื่อนผ่านแนวเขาก็ไม่ใช่สัตว์ตัวเดิมที่เคยบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ หนังค่อย ๆ บีบให้ทีมสำรวจตัวเล็กลงเรื่อย ๆ จากกองทัพเหลือแค่หน่วยลาดตระเวน จากแผนใหญ่เหลือแค่การเอาตัวรอดเฉพาะหน้า ความต่างจากหนังก็อดซิลล่าไลฟ์แอ็กชันทั่วไปอยู่ตรงนี้ มันไม่ขายฉากเมืองถล่ม แต่ขายความรู้สึกว่าทฤษฎีทั้งหมดของมนุษย์ใช้ไม่ได้บนดาวของมันอีกต่อไป ยิ่งเข้าใกล้รังของราชา พล็อตยิ่งเปลี่ยนจากเกมล่าสัตว์ กลายเป็นเกมเอาตัวรอดในบ้านของคนอื่น สิ่งที่ทำให้ภาคนี้แปลกกว่าตำนานไคจูเรื่องอื่นคือมันมองก็อดซิลล่าเป็นสภาพแวดล้อม ไม่ใช่แค่บอสให้ปราบ ความใหญ่ของมันจึงไม่ใช่แค่สเกลภาพ แต่คือคำถามว่าอารยธรรมที่เคยคิดว่ายืนบนยอดห่วงโซ่ จะนิยามตัวเองอย่างไรเมื่อไม่ได้อยู่บนยอดอีกแล้ว หนังพูดถึงความภาคภูมิใจที่กลายเป็นภาระ ความทรงจำของโลกเก่าที่กลายเป็นโซ่ล่ามคนรุ่นใหม่ และศรัทธาแบบต่างดาวที่เข้ามาแทรกในช่องว่างของความสิ้นหวังได้อย่างแนบเนียน ใครที่คาดหวังแอ็กชันยิงถล่มไม่หยุดอาจต้องปรับจังหวะหายใจ เพราะนี่คือไซไฟทหารผสมปรัชญาการสูญพันธุ์ที่เดินเรื่องด้วยบทสนทนา แผนที่ และการรอคอย แต่ถ้าอยากเห็นก็อดซิลล่าในเวอร์ชันที่เยือกเย็น ใหญ่ที่สุด และห่างไกลความเป็นมนุษย์ที่สุดครั้งหนึ่ง อยากสัมผัสบรรยากาศของดาวเคราะห์ที่เขียวชอุ่มแต่ไร้ที่ยืนให้เรา ลองเปิดเรื่องนี้แล้วนั่งเงียบ ๆ ไปกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ดังมาจากหลังแนวป่า แล้วจะเข้าใจว่าทำไมมนุษย์ถึงต้องกลับมา ทั้งที่รู้ว่าโอกาสชนะแทบไม่มีเหลือ