Rise of the Guardians

ทำความรู้จัก Rise of the Guardians

คริส ไพน์ มาพากย์เป็น แจ็ก ฟรอสต์ (Jack Frost) เด็กหนุ่มจอมกวนที่มาพร้อมไม้เท้าน้ำแข็งและรอยยิ้มเหมือนไม่เคยโต โลกของเขาไม่ใช่ปราสาทหรือสวรรค์ แต่เป็นหลังคาบ้านยามดึก ลมหายใจเป็นไอในอากาศหนาว และหิมะที่โปรยลงมาโดยไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำ ต่างจากเทพองค์อื่นที่มีทั้งโรงงาน บ้านโพรง และวังฟันเป็นของตัวเอง แจ็กไม่มีอะไรเลยนอกจากฤดูกาล เขามองเห็นเด็ก ๆ แต่เด็ก ๆ มองไม่เห็นเขา ความเหงาแบบนี้มันเย็นกว่าหิมะที่เขาสร้างเสียอีก และหนังก็ตั้งคำถาม what-if ไว้คม ๆ ว่า ถ้าตัวละครในนิทานทั้งหมดมีอยู่จริงเพราะพลังความเชื่อ แล้วคนที่ไม่มีใครเชื่อจะยังมีความหมายอยู่ไหม อเล็ก บอลด์วิน มารับบท นอร์ธ (North) ซานตาคลอสฉบับนักบู๊ร่างยักษ์ที่สักลายและถือดาบแทนถุงของขวัญ เขาคือหัวหน้าทีมผู้พิทักษ์ที่รวมตัวกันแบบไม่ค่อยลงรอย ทั้งบันนี่ (Bunny) กระต่ายอีสเตอร์เสียงห้าวของ ฮิว แจ็กแมน ที่จริงจังกับหน้าที่จนหงุดหงิดง่าย ทูธ (Tooth) นางฟ้าฟันน้ำนมของ ไอส์ลา ฟิชเชอร์ ที่พูดเร็วและจำเด็กทุกคนได้จากฟันซี่เล็ก ๆ ไปจนถึงแซนดี้ มนุษย์ทรายที่ไม่พูดเลยสักคำแต่สร้างฝันด้วยทรายสีทอง ความสัมพันธ์ของทีมนี้เลยเหมือนพนักงานออฟฟิศคนละแผนกที่ต้องมาทำโปรเจกต์เดียวกัน แจ็กที่ถูกดึงเข้ามาเป็นคนสุดท้ายจึงเป็นส่วนเกินโดยสมบูรณ์ ไม่มีใครไว้ใจเด็กที่ชอบป่วนและหายตัวตามลมหนาว แต่ลึก ๆ แล้วทุกคนก็รู้ว่าเขาขาดสิ่งที่พวกเขามี นั่นคือการถูกมองเห็น แล้วเดิมพันก็ค่อย ๆ หนาวเยือกขึ้นเมื่อ จู๊ด ลอว์ ปรากฏตัวในบท พิช (Pitch) ราชาแห่งความมืดที่ไม่ได้อยากครองโลกด้วยกองทัพ แต่ด้วยความกลัว เขาปล่อยม้าสีดำที่ถักทอจากฝันร้ายออกไปไล่กินทรายสีทองของแซนดี้ เปลี่ยนความฝันของเด็กให้กลายเป็นฝันร้าย และทำให้แสงความเชื่อที่เคยสว่างค่อย ๆ ดับทีละดวง สิ่งที่แปลกและน่าสนใจคือหนังไม่ได้ให้ผู้พิทักษ์สู้กันด้วยพลังล้วน ๆ แต่ให้สู้กันด้วยความทรงจำ เด็กอย่าง เจมี่ เบนเน็ตต์ (Jamie Bennett) ที่ยังเชื่ออย่างสุดใจจึงกลายเป็นจุดศูนย์กลางโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเด็กเลิกเชื่อ นอร์ธก็ยิ่งอ่อนแรง บันนี่ก็ยิ่งหมดความหมาย ทูธก็ยิ่งบินไม่ไหว การต่อสู้เลยไม่ใช่แค่ปกป้องโลก แต่เป็นการยื้อไม่ให้ตัวเองถูกลืม ขณะที่พิชกระซิบข้างหูแจ็กด้วยข้อเสนอที่เย้ายวนที่สุด คือการมีคนมองเห็นสักที แลกกับการหันหลังให้พวกเดียวกัน ใต้ฉากแอ็กชันและงานภาพหิมะละเอียดยิบ หนังพูดเรื่องง่าย ๆ อย่างการเติบโตโดยไม่ทิ้งความเชื่อในวัยเด็ก ความกลัวจะโตขึ้นพร้อมเราเสมอ แต่ความสนุก ความหวัง และความทรงจำก็เช่นกัน ใครที่คิดว่านี่คือแอนิเมชันเด็กดูเพลินอาจต้องเปลี่ยนความคิด เพราะมันขมกว่านั้นนิดหนึ่ง คมกว่านั้นหน่อยหนึ่ง และเหมาะกับการดูในคืนที่อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งโดยไม่ต้องเขิน