Sully

ทำความรู้จัก Sully

เดือนมกราคมของนิวยอร์กไม่ใช่ฉากหลังสวย ๆ แต่เป็นสภาวะของเมืองทั้งเมือง ลมเย็นพัดแรงจากแม่น้ำฮัดสัน ท้องฟ้าสีตะกั่วกดต่ำจนตึกแมนฮัตตันดูเตี้ยลงกว่าความเป็นจริง เรือข้ามฟากยังวิ่งตรงเวลา ผู้คนก้มหน้าหลบหนาวด้วยความเคยชินของวันธรรมดา ๆ ที่ไม่มีใครคาดหวังเรื่องพิเศษ บนเที่ยวบินระยะสั้นจากลา กวาร์เดียไปชาร์ลอตต์ กัปตันเชสลีย์ ซัลลี่ ซัลเลนเบอร์เกอร์ (Chesley 'Sully' Sullenberger) ในบทของ ทอม แฮงส์ ทำหน้าที่ของเขาตามปกติ เขาคือนักบินปลายอาชีพที่บินมานานกว่าสี่ทศวรรษ ผ่านทั้งกองทัพอากาศและการบินพาณิชย์ คุ้นเคยกับการเตรียมพร้อมมากกว่าการเสี่ยง ข้างกันคือนักบินผู้ช่วย เจฟฟ์ สไคลส์ (Jeff Skiles) ในบทของ แอรอน เอคฮาร์ต ที่เพิ่งบินร่วมกันมาได้ไม่กี่ไฟลต์ แรงผลักดันของทั้งคู่ไม่มีอะไรซับซ้อน แค่พาเครื่องขึ้น พาผู้โดยสารกว่าร้อยชีวิตไปถึงจุดหมาย แล้วกลับบ้านให้ทันมื้อเย็น แล้วสมมติฐานแบบ what-if ที่ไม่มีนักบินคนไหนอยากเจอก็มาถึง ฝูงนกพุ่งชนเครื่องยนต์ทั้งสองข้างหลังทะยานขึ้นได้ไม่กี่นาที เครื่องบินพาณิชย์ที่ควรไต่ระดับกลับกลายเป็นเหล็กหนักที่ไร้แรงขับ หอบังคับการแนะนำให้วกกลับสนามบินตามขั้นตอนมาตรฐาน แต่สัญชาตญาณของคนที่อยู่กับเครื่องบินมาทั้งชีวิตบอกว่าความสูงกับระยะทางมันไม่พอ ซัลลี่ตัดสินใจนำเครื่องลงบนผิวน้ำเย็นจัดของแม่น้ำฮัดสัน และพาทั้ง 155 ชีวิตบนเครื่องรอดกลับขึ้นฝั่งโดยไม่มีผู้เสียชีวิต ความแปลกของหนังเรื่องนี้อยู่ตรงที่วีรกรรมจบลงในเวลาไม่กี่นาที แต่ราคาของมันเพิ่งเริ่มต้น เมื่อคณะกรรมการสอบสวนกางผลจำลองการบินที่ระบุว่าเครื่องน่าจะกลับถึงรันเวย์ได้ ซัลลี่กับเจฟฟ์จึงเปลี่ยนสถานะจากผู้ถูกสรรเสริญมาเป็นผู้ถูกตั้งคำถาม ว่าการตัดสินใจในวินาทีคับขันนั้นจำเป็นจริงหรือเป็นแค่ความโชคดี โลกของหนังหลังจากนั้นจึงไม่ได้อยู่บนฟ้าอีกต่อไป แต่อยู่ในห้องประชุมไร้หน้าต่าง ห้องจำลองการบิน และสตูดิโอข่าวที่เปิดภาพเครื่องลอยบนแม่น้ำวนซ้ำทั้งวัน นิวยอร์กในความทรงจำของซัลลี่แตกเป็นสองภาพ ภาพหนึ่งคือแม่น้ำสีเทาเย็นยะเยือก เรือกู้ภัยที่แล่นเข้ามาจากทุกทิศ ผู้โดยสารที่ยืนหนาวสั่นอยู่บนปีกเครื่อง อีกภาพคือห้องสอบสวนที่อบอุ่นแต่เย็นชากว่า ด้วยกราฟ ตัวเลข และเสียงนักบินในซิมูเลเตอร์ที่กดปุ่มได้อย่างใจเย็นเพราะรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น หนังสลับไปมาระหว่างฝันร้ายยามดึกที่เขาเห็นเครื่องพุ่งชนตึก กับชีวิตจริงที่ภรรยาอย่าง ลอร์รี ซัลเลนเบอร์เกอร์ (Lorrie Sullenberger) ในบทของ ลอรา ลินนีย์ ต้องรับโทรศัพท์จากนักข่าวแทนสามี บรรยากาศแบบนี้ทำให้เรื่องกู้ภัยกลายเป็นเรื่องของความกดดันที่ยิ่งเงียบยิ่งอึดอัด เพราะไม่มีฉากไล่ล่า มีเพียงคำถามว่ามนุษย์ควรเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองหรือเชื่อข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ โทนของหนังนิ่ง เรียบ และตั้งใจไม่ฟูมฟาย ต่างจากหนังหายนะทางอากาศทั่วไปที่มักขายความตื่นเต้นตอนเครื่องตก เรื่องนี้สนใจวินาทีหลังจากนั้นมากกว่า ว่าสังคมจะทำอย่างไรกับฮีโร่ของตัวเอง ธีมหลักจึงไม่ใช่ความกล้าแบบชั่วครั้งชั่วคราว แต่คือช่องว่างระหว่างการตัดสินใจที่มีแค่ครั้งเดียวกับการวิเคราะห์ย้อนหลังที่มีเวลาไม่จำกัด มนุษย์ไม่มีปุ่มรีเซต ไม่ได้ซ้อมล่วงหน้า ขณะที่คณะกรรมการมีโอกาสไม่รู้จบในการบอกว่าเขาน่าจะทำได้ดีกว่านี้ ความน่าดูอยู่ตรงความขัดแย้งที่เรียบง่ายแต่แทงใจนี้ การแสดงที่สงบและเก็บกดของทอม แฮงส์ ทำให้ซัลลี่ไม่ใช่ฮีโร่พูดเก่ง แต่เป็นคนทำงานที่เหนื่อยและหวั่นไหว เคมีกับแอรอน เอคฮาร์ตช่วยผ่อนน้ำหนักของหนังไม่ให้จมไปกับเอกสาร ขณะที่ลอรา ลินนีย์เติมมิติของครอบครัวที่ต้องแบกรับชื่อเสียงไปด้วยกัน นี่คือหนังที่ชวนคิดว่าถ้าเป็นเราอยู่หลังพวงมาลัยในวันนั้น เราจะกล้าขัดตำราเพื่อรักษาชีวิตคนทั้งลำหรือไม่