No Game No Life: Zero

ทำความรู้จัก No Game No Life: Zero

ถ้าโลกทั้งใบคือกระดานสงครามของพวกเทพที่ซัดพลังใส่กันไม่ยั้ง แล้วมนุษย์ไร้เวทอย่างเราจะเหลือที่ยืนตรงไหน นี่คือสมมติฐานโหด ๆ ที่ No Game No Life: Zero หยิบมาเล่นแบบไม่ปราณีคนดู โลกเมื่อหกพันปีก่อนยุคของโซระกับชิโระไม่ใช่โลกสีสดใสที่ตัดสินกันด้วยเกม แต่คือดิสบอร์ดเวอร์ชันนรก ท้องฟ้าแตกระแหงด้วยเถ้าถ่านและเวททำลายล้าง เผ่าพันธุ์ระดับพระเจ้าอย่าง Old Deus, เอลฟ์, ดรากอเนีย ผลัดกันล้างบางกันจนแผ่นดินแทบไม่มีที่ปลอดภัย สำหรับมนุษย์ที่บินไม่ได้ ใช้เวทไม่เป็น ที่นี่คือแค่ฝุ่นละอองรอวันโดนเหยียบ คนที่ต้องตอบคำถามข้อนั้นคือ ริคุ โดลา Riku Dola ผู้นำหนุ่มของอาณานิคมมนุษย์กลุ่มสุดท้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำใต้ดิน รับบทโดย โยชิตสึงุ มัตสึโอกะ เขาไม่ใช่ฮีโร่สายบู๊ ไม่ได้มีพลังแฝงอะไรทั้งนั้น มีแค่หัวที่คิดเร็วกับความดื้อที่จะพาทุกคนรอดไปวันพรุ่งนี้ให้ได้ อีกด้านคือ ชวี โดลา Schwi Dola เสียงพากย์โดย อาอิ คายาโนะ เครื่องจักรสาวเผ่า Ex-Machina ที่ตัดขาดจากเครือข่ายกลางเพราะดันเกิดบั๊กประหลาดในระบบ เธออยากเข้าใจสิ่งที่เครื่องจักรไม่ควรมีอย่างที่เรียกว่าหัวใจ การเจอกันของมนุษย์ที่สิ้นหวังกับเครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึกเลยกลายเป็นจุดพลิกเล็ก ๆ กลางสงครามใหญ่ ความต่างของภาคนี้คือมันเลิกเล่นมุกเกมโกงสมองใสแบบภาคหลักไปเลย แล้วหันมาเล่นสงครามเอาตัวรอดเพียว ๆ ริคุรู้ดีว่าต่อให้รวมมนุษย์ทั้งโลกก็สู้เทพอย่างอาร์ทอช Artosh หัวหน้าเผ่า Flügel ไม่ได้ สิ่งที่เขาทำได้คือซ่อน หลบ วิ่ง และเก็บข้อมูลความเคลื่อนไหวของทุกเผ่าพันธุ์อย่างเงียบเชียบ ขณะที่ความสัมพันธ์กับชวีค่อย ๆ ก่อตัวจากความระแวงไปเป็นความไว้ใจ กลายเป็นเดิมพันที่อันตรายกว่าเดิม เพราะทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกคือการเอาชีวิตทั้งอาณานิคมไปเสี่ยง แผนของริคุไม่ใช่การชนะสงคราม แต่คือการหาทางจบสงครามด้วยมือของคนที่อ่อนแอที่สุด ซึ่งฟังดูบ้าบอจนไม่มีใครเชื่อว่าจะเป็นไปได้ โทนของหนังเลยหนักและขมกว่าที่ชื่อ No Game No Life เคยบอกไว้เยอะ งานภาพของ Madhouse ยังจัดเต็มเหมือนเดิม ทั้งซากเมือง แสงเวทที่ฉีกฟ้า และดีไซน์ของ Jibril กับ Azriel ในยุคสงคราม แต่สิ่งที่ตรึงคนดูจริง ๆ คือธีมเรื่องความหมายของการเป็นมนุษย์และความรักในโลกที่ไร้เหตุผล หนังไม่ได้ขายความฟินแบบโรแมนติกทั่วไป มันขายความผูกพันของสองคนที่รู้ว่าพรุ่งนี้อาจไม่มีจริง ถ้าใครคาดหวังภาคต่อสายฮา นี่คือหนังคนละอารมณ์โดยสิ้นเชิง ดิบกว่า เจ็บกว่า และจริงใจกว่า เหมาะกับคนที่อยากเห็นว่า ก่อนโลกแห่งเกมจะเกิด เคยมีคนกลุ่มหนึ่งยอมแลกทุกอย่างเพื่อสร้างมันขึ้นมา