Catch Me If You Can

ทำความรู้จัก Catch Me If You Can

เช็คหนึ่งใบวางอยู่บนเคาน์เตอร์ธนาคารอย่างเงียบเชียบ ไม่มีสัญญาณเตือนภัย ไม่มีรหัสลับ มีแค่ตัวเลข ลายเซ็น และความไว้ใจของคนรับไว้เต็ม ๆ กระดาษแผ่นนั้นคือจุดเริ่มต้นของ แฟรงก์ อบาเนล จูเนียร์ (Frank Abagnale Jr.) เด็กวัยสิบหกที่ไม่ได้อยากเป็นอาชญากรตั้งแต่แรก เขาแค่อยากได้ครอบครัวเดิมกลับคืนมาหลังพ่อกับแม่ตัดสินใจแยกทางกัน ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ เล่นบทนี้ให้เป็นเด็กฉลาดที่เรียนรู้เร็วเกินวัย จากเด็กที่หนีออกจากบ้านพร้อมเงินติดตัวไม่กี่ดอลลาร์ กลายเป็นคนที่เข้าใจว่าผู้ใหญ่เชื่ออะไร เขาไม่ได้พกปืน เขาแค่พกความมั่นใจกับรอยยิ้มที่ถูกจังหวะ คำถาม what-if ของเรื่องนี้เรียบง่ายและร้ายกาจ ถ้าเด็กมัธยมคนหนึ่งสวมเครื่องแบบนักบินแล้วเดินผ่านสนามบินได้อย่างแนบเนียน จะมีใครกล้าขอดูบัตรประชาชน สูตรเดียวกันถูกใช้ซ้ำกับบทหมอ บททนาย บทอาจารย์ ทุกบทเริ่มต้นจากเครื่องแบบและศัพท์เฉพาะไม่กี่คำ บวกกับความกล้าที่จะพูดก่อนแล้วค่อยคิดทีหลัง ฝั่งตรงข้ามคือ คาร์ล ฮันแรตตี (Carl Hanratty) เจ้าหน้าที่เอฟบีไอที่ ทอม แฮงส์ ถ่ายทอดออกมาเป็นคนบ้างาน เงียบขรึม และแพ้ไม่เป็น การไล่ล่าจึงไม่ใช่แค่การตามจับเช็คปลอมมูลค่าหลายล้าน แต่คือเกมซ่อนหาของคนสองวัยที่ต่างก็โดดเดี่ยวเหมือนกัน คนหนึ่งหนีไปข้างหน้า อีกคนวิ่งไล่จนลืมกลับบ้าน หนังพาเราย้อนไปในอเมริกายุคหกศูนย์ที่ทุกอย่างยังช้าและไว้ใจกันง่าย ไม่มีกล้องวงจรปิดทุกมุม ไม่มีระบบตรวจสอบออนไลน์ การโทรศัพท์ข้ามรัฐยังต้องผ่านโอเปอเรเตอร์ และเครื่องแบบคือบัตรผ่านที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด สนามบินแพนแอมที่พลุกพล่านไปด้วยผู้โดยสาร โรงพยาบาลที่หมอใหญ่เดินตรวจโดยไม่มีใครกล้าท้วง สำนักงานกฎหมายที่เต็มไปด้วยแฟ้มกระดาษ คือสนามเด็กเล่นของแฟรงก์ บรรยากาศทั้งเรื่องจึงสว่าง โปร่ง และเต็มไปด้วยดนตรีแจ๊สเบา ๆ ตัดกับความตึงเครียดใต้ผิว ความต่างจากหนังอาชญากรรมทั่วไปอยู่ตรงนี้ มันไม่มีฉากยิงกัน ไม่มีแก๊งมาเฟีย มีแค่เด็กคนหนึ่งกับกระเป๋าเดินทางใบเดียวที่ย้ายเมืองไปเรื่อย ๆ ภายใต้การวิ่งหนี สิ่งที่หนังพูดจริง ๆ คือเรื่องพ่อกับแม่ และราคาของการโกหกตัวเอง แฟรงก์ผู้พ่อ (Frank Abagnale) ที่รับบทโดย คริสโตเฟอร์ วอลเคน เป็นทั้งฮีโร่และเงาที่ลูกชายสลัดไม่หลุด ส่วน เบรนด้า สตรอง (Brenda Strong) ของ เอมี แอดัมส์ คือภาพของชีวิตปกติที่แฟรงก์เกือบจะเอื้อมถึง ถ้าเขากล้าหยุดวิ่ง โทนของหนังจึงไม่ดาร์ก แต่เหงาแบบคนฉลาดที่หลอกได้ทุกคนยกเว้นตัวเอง นี่คือหนังอาชญากรรมที่ดูเหมือนหนังวัยรุ่นหลงทาง และเป็นหนังไล่ล่าที่อบอุ่นกว่าที่คิด ควรดูเพราะลีลา เล่ห์เหลี่ยม และการดวลไหวพริบระหว่างดิแคพรีโอกับแฮงส์ที่ผลัดกันรุกผลัดกันรับโดยไม่มีใครเป็นตัวร้ายเต็มตัว