A Cappella

ทำความรู้จัก A Cappella

รองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งที่ถูกถอดวางไว้อย่างเรียบร้อยหน้าประตูห้องชมรมดนตรี คือรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เคียวโกะ โนมะ (Kyoko Noma) จำได้ดีกว่าทำนองเพลงไหน ๆ ในฤดูร้อนปลายยุคหกสิบที่เมืองเซนได ห้องไม้เก่าหลังนั้นไม่มีเปียโน ไม่มีกีตาร์ มีแค่เสียงมนุษย์เปล่า ๆ ที่ต้องประคองกันเองแบบอะแคปเปลลา อากาศข้างนอกเต็มไปด้วยใบปลิวประท้วง เสียงลำโพงจากขบวนนักศึกษา และกลิ่นกาแฟไหม้จากร้านข้างมหาวิทยาลัย ส่วนข้างในกลับเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน หนังเลือกจะเปิดด้วยบรรยากาศแบบนี้ ไม่ได้เริ่มด้วยความเร่าร้อน แต่เริ่มด้วยความอึดอัดของยุคสมัยที่ทุกคนกำลังมองหาที่พึ่งทางใจ What-if ของเรื่องจึงคมกว่าหนังรักทั่วไป ถ้าชีวิตไม่มีดนตรี ไม่มีอุดมการณ์ ไม่มีผู้ใหญ่คอยประคอง เราจะยังกล้าเปล่งเสียงของตัวเองออกมาหรือไม่ เคียวโกะที่รับบทโดย นารุมิ ริโกะ (成海璃子) เป็นนักศึกษาสาวมหาวิทยาลัยที่ดูเรียบร้อย แต่ข้างในกลับดื้อเงียบ เธอเข้ามาอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่ผูกกันด้วยเสียงเพลงและความเหงา มากกว่าอุดมการณ์ทางการเมือง วาตารุ โดโมโตะ (Wataru Domoto) ที่รับบทโดย อิเคมัตสึ โซสึเกะ (池松壮亮) คือหนุ่มเจ้าเสน่ห์ผู้เป็นศูนย์กลางของวง พูดน้อยแต่ดึงดูดคนด้วยรอยยิ้มและการวางตัวนิ่ง ๆ ส่วนยุโนะสุเกะ เซกิ (Yunosuke Seki) ที่รับบทโดย ไซโต ทาคุมิ (斎藤工) เป็นรุ่นพี่ต่างคณะที่โตกว่า นิ่งกว่า และมองโลกด้วยสายตาแบบผู้ใหญ่ที่ผ่านอะไรมาแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งสามไม่ได้เริ่มจากคำบอกรัก แต่เริ่มจากการซ้อมร้อง การสบตาในห้องแคบ ๆ และการกลับบ้านด้วยกันหลังฝนตก โดยมีเอมะ ทาคามิยะ (Ema Takamiya) เพื่อนสาวคนสนิทคอยเป็นทั้งกระจกและแรงยุให้เคียวโกะกล้าซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น จุดที่ทำให้หนังเรื่องนี้ต่างจากหนังอีโรติกย้อนยุคทั่วไปคือมันไม่ขายแค่ความวาบหวาม แต่ขายความสับสนของการเป็นผู้ใหญ่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ยิ่งซ้อมร้องด้วยกันบ่อยขึ้น เส้นแบ่งระหว่างเพื่อน คนรัก และคนแอบรักก็ยิ่งพร่าเลือน เคียวโกะเริ่มถูกดึงไปมาระหว่างความปลอดภัยที่วาตารุมอบให้ กับแรงดึงดูดที่อันตรายและเย้ายวนกว่าจากยุโนะสุเกะ ขณะที่คนรอบตัวอย่างเซ็ตสึโกะ โดโมโตะ (Setsuko Domoto) และครอบครัวของเธอเองก็เริ่มตั้งคำถามกับทางเลือกของเธอ การเมืองนอกห้องซ้อมก็ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนความใกล้ชิดในห้องแคบ ๆ กลายเป็นที่หลบภัยแห่งเดียวที่ยังหายใจสะดวก แต่ยิ่งหลบเข้าไปลึก ความปรารถนาก็ยิ่งเรียกร้องความชัดเจน และความชัดเจนนั้นเองที่มีราคาต้องจ่าย สุดท้ายแล้ว อะแคปเปลลา จึงไม่ใช่แค่ชื่อวง แต่เป็นคำเปรียบของการใช้ชีวิตโดยไม่มีเครื่องประคอง ทั้งความรัก ความใคร่ และอุดมการณ์ ทุกคนต้องหาคีย์ของตัวเองให้เจอท่ามกลางเสียงที่เพี้ยนไปทั้งเมือง หนังเล่าเรื่องนี้ด้วยจังหวะนิ่ง ๆ ภาพอบอุ่นปนหมอง และเคมีของนักแสดงที่ปล่อยให้สายตาทำงานแทนบทพูด สำหรับคนที่เบื่อหนังรักสูตรเดิมที่เร่งเร้าให้ลุ้นว่าใครจะคู่กับใคร เรื่องนี้ชวนให้ดูว่าเสียงที่เปล่งออกมาโดยไม่มีอะไรคอยหนุนหลังนั้น จะเพราะหรือจะเจ็บกว่ากันแน่