The Taste of Betel Nut

ทำความรู้จัก The Taste of Betel Nut

ทางตอนใต้ที่ความร้อนไม่เคยจางหายไปจากถนนจริง ๆ สักคืน อากาศทั้งเมืองเหนียวติดผิวตั้งแต่หัวค่ำยันเช้า แสงนีออนจากร้านชำ ร้านคาราโอเกะ และแผงขายหมากสดเรียงกันเป็นแนวยาว กลิ่นใบพลูผสมปูนและควันบุหรี่ลอยอวลจนแทบกลายเป็นกลิ่นประจำถิ่น ที่นี่หมากไม่ใช่แค่ของเคี้ยวแก้ปากว่าง แต่คือเงินหมุนรายวัน คือเส้นเลือดของคนชายขอบที่ไม่มีต้นทุนอื่นให้แลก ถ้าจะตั้งคำถามแบบ what-if ให้เรื่องนี้ คำถามคงไม่ใช่เรื่องรักผิดที่ผิดทางแบบหนังรักทั่วไป แต่คือถ้าความต้องการของคนมีรสชาติขึ้นมาจริง ๆ มันจะหวานหรือจะฝาดติดลิ้นเหมือนน้ำหมากกันแน่ และใครกันที่จะต้องกลืนคราบสีเลือดนั้นลงคอไปพร้อมกับหนี้ ความไว้ใจ และร่างกายที่เหลือเป็นเดิมพันสุดท้าย ปมนั้นผูกอยู่กับ หลี่ฉี (Li Qi) ชายหนุ่มที่รับบทโดย จ้าวปิ่งรุ่ย (Zhao Bingrui) คนที่เคยคิดว่าตัวเองคุมเกมชีวิตได้ด้วยแรงกับความใจถึง แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลงไปในวงหนี้และความสัมพันธ์ที่ถอนตัวไม่ขึ้น อีกด้านคือ เหรินอวี้ (Ren Yu) ที่รับบทโดย เย่ว์เหย่ (Yue Ye) เพื่อนเก่าที่โตมาด้วยกัน กินนอนมาด้วยกัน แต่ตอนนี้ยืนกันคนละฝั่งของผลประโยชน์ ความผูกพันแบบลูกผู้ชายเลยมีทั้งความเกรงใจและความระแวงปนกันอยู่ตลอด ส่วนตัวแปรที่ทำให้ทุกอย่างขยับคือ ไป๋หลิง (Bai Ling) หญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มนิ่ง ๆ รับบทโดย Shen Shiyu เธอไม่ได้มาในมาดเหยื่อที่น่าสงสาร แต่เป็นคนที่รู้ว่าตัวเองมีอะไรให้ต่อรอง และยังมี Cameo ตัวละครลึกลับที่รับบทโดย Hu Jia คอยวนเวียนอยู่รอบเรื่องเหมือนเงาที่บอกใบ้ว่าทุกคนในเมืองนี้ต่างมีแผลเป็นของตัวเอง สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ต่างจากหนังอีโรติกเมืองใหญ่คือมันไม่พาไปห้องแอร์เย็น ๆ หรือบาร์หรู แต่พาไปซอกตึก ตลาดกลางคืน ห้องเช่าพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ และโต๊ะหินหน้าร้านหมากที่น้ำลายสีแดงถูกถ่มลงพื้นจนเป็นดวง ยุคสมัยในเรื่องคือจีนตอนใต้ช่วงเปลี่ยนผ่านที่เงินสดยังสะพัดในมือ แต่โทรศัพท์มือถือเริ่มทำให้ทุกคนตามกันเจอง่ายขึ้น หนีกันยากขึ้น บรรยากาศแบบนี้ทำให้ความใกล้ชิดของตัวละครดูดิบกว่าปกติ เหงื่อจริง คราบจริง ลมหายใจที่มีกลิ่นหมากจริง ความเย้ายวนไม่ได้มาในรูปเสื้อผ้าสวย ๆ แต่มาจากสายตาที่มองกันนานเกินเพื่อน จากมือที่ยื่นหมากให้แล้วแตะกันนานเกินคนรู้จัก ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ในเรื่องจึงขับเคลื่อนด้วยความเหงา ความเบื่อ และความอยากเอาชนะ มากกว่าคำว่ารัก โดยรวมแล้วนี่คือหนังที่ดูด้วยจมูกและผิวหนังพอ ๆ กับดูด้วยตา มันเล่าเรื่องความต้องการแบบไม่โรแมนติกให้เกินจริง ไม่ได้ชวนฝัน แต่ชวนให้รู้สึกถึงความเหนียวหนึบของคืนที่ไม่มีลม ความสัมพันธ์ในเรื่องอาจเริ่มต้นจากความสมยอมและความเต็มใจของผู้ใหญ่ทั้งหมด แต่ยิ่งลึกก็ยิ่งเผยให้เห็นว่าไม่มีใครได้ทุกอย่างโดยไม่เสียอะไรไป ใครที่ชอบหนังอารมณ์ดิบ สถานที่จริง กลิ่นจริง และคาแรกเตอร์ที่ไม่ได้ขาวหรือดำไปเลย ควรลองเคี้ยวเรื่องนี้ช้า ๆ ให้รสฝาดค่อย ๆ ซึม แล้วจะเข้าใจว่าทำไมบางความสัมพันธ์ถึงทั้งขมทั้งติดใจจนคายทิ้งไม่ลง