Jackass 4.5

ทำความรู้จัก Jackass 4.5

สิ่งที่ผูก Johnny Knoxville กับ Steve-O ไว้ด้วยกันไม่ใช่สัญญาหนังหรือชื่อเสียง แต่มันคือประวัติการกระแทกพื้น การโดนเตะ และการหัวเราะใส่แผลของกันมานานกว่าสองทศวรรษ โลกของพวกเขายังอยู่ที่เดิม โกดังเก่า ลานสเก็ตโทรมๆ บ้านที่พร้อมเละได้ตลอดเวลา ไม่มีฉากสวย ไม่มีบทพูดที่ท่องมา กล้องตัวเล็กวางทิ้งไว้บนโต๊ะก็ถ่ายต่อได้ Jackass 4.5 เลือกจะอยู่ในมุมนั้นพอดี ไม่ใช่หนังภาคหลักที่ต้องปูเรื่องให้คนใหม่เข้าใจ แต่เหมือนเราแอบเข้าไปนั่งในห้องหลังฉากตอนทีมงานกำลังพัก แล้วพวกเขาดันไม่พักจริง ยังหาอะไรแกล้งกันต่อ Knoxville ในบท Self หรือก็คือตัวเขาเองนั่นแหละ ยังทำหน้าที่เหมือนพี่ใหญ่ที่คอยจุดชนวน ส่วน Steve-O ในบท Self เช่นกัน ยังเป็นน้องที่พร้อมกระโดดก่อนคิดทีหลังเสมอ รอบตัวพวกเขายังมี Chris Pontius, Dave England, Ehren McGhehey, Jason ‘Wee Man’ Acuña และ Preston Lacy ที่แต่ละคนมีคาแรกเตอร์ชัดจนไม่ต้องแนะนำเพิ่ม แรงผลักดันของกลุ่มนี้ประหลาดกว่าหนังเรื่องอื่น ถ้าหนังทั่วไปถามว่าจะรอดไหม กลุ่มนี้ถามว่าจะเจ็บขนาดไหนถึงจะฮา และถ้าจะให้พูดแบบ what-if ของพล็อตเลยก็คือ ถ้าเอาคนวัยนี้ที่กระดูกไม่ได้เหนียวเหมือนเดิม มาปล่อยไว้กับ Zach Holmes, Sean McInerney และ Davon ‘Jasper’ Wilson รุ่นใหม่ที่คันกว่า สดกว่า และไม่รู้จักคำว่าเบรก ความบ้าจะหน้าตาเป็นยังไง ความต่างของภาคนี้คือมันไม่ได้วิ่งไปหาฉากใหญ่เพื่อปิดหนัง มันเก็บตกโมเมนต์ที่หลุดจากภาคหลักเพราะดิบเกินไป ยาวเกินไป หรือบ้าเกินกว่าจะเล่าให้จบในเวลาปกติ บางแผนแกล้งกันเองในกอง บางเกมที่กติกาคิดสดหน้างาน บางบทสัมภาษณ์ที่พูดไปขำไปแล้วก็เจ็บไปพร้อมกัน เดิมพันเลยไม่ใช่ใครจะชนะ แต่เป็นความสัมพันธ์จะยังไหวไหมเมื่อรุ่นเก๋าเริ่มออกอาการจุกจริง ไม่ได้แกล้งเล่น ส่วนรุ่นเล็กก็อยากพิสูจน์ว่าตัวเองคู่ควรกับชื่อแจ็กแอส ไม่ใช่แค่ตัวประกอบที่โดนเรียกมาขำๆ เส้นแบ่งระหว่างแกล้งกันสนุกๆ กับการล้ำเส้นจึงบางลงเรื่อยๆ และนั่นแหละที่ทำให้ดูแล้วลุ้นกว่าที่คิด อารมณ์ของหนังเลยออกมาเป็นกึ่งสารคดีกึ่งวิดีโอไดอารี่ของเพื่อนเก่า มีทั้งความเกรี้ยวกราดแบบสตั๊นต์ ความปัญญาอ่อนแบบตั้งใจ และความผูกพันแบบผู้ชายที่ไม่พูดคำว่าห่วงกันตรงๆ ธีมจริงๆ ไม่ใช่ความเจ็บ แต่คือเวลา อายุที่มากขึ้นทำให้ทุกมุกมีต้นทุนแพงขึ้น แต่ก็ทำให้ทุกเสียงหัวเราะมีความหมายมากขึ้นด้วย สำหรับคนที่ตามมาตั้งแต่ยุคแรก นี่คือส่วนที่เติมเต็มช่องว่าง ทำให้เห็นว่ากว่าจะได้ฉากบ้าๆ มาแต่ละฉาก มันมีการลองผิดลองถูก การเทกทิ้ง และการแกล้งกันนอกบทอีกเท่าไหร่ ถ้าอยากเห็นแจ็กแอสในเวอร์ชันที่ไม่ต้องห่วงภาพลักษณ์ ไม่ต้องปั้นให้เนี้ยบ นี่คือเวอร์ชันนั้น