Body of Lies

ทำความรู้จัก Body of Lies

โทรศัพท์สายหนึ่งดังขึ้นตอนที่คนปลายสายกำลังกล่อมลูกนอน หรือยืนอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต ฟังดูเป็นกิจวัตรธรรมดาของมนุษย์เงินเดือนทั่วไป แต่ปลายสายอีกด้านคือกลางทะเลทรายที่กระสุนยังไม่หายร้อน นั่นคือจังหวะชีวิตของ โรเจอร์ เฟอร์ริส (Roger Ferris) เจ้าหน้าที่ภาคสนามของซีไอเอที่รับบทโดย ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ เขาไม่ใช่สายลับสายบู๊ที่เชื่อในปืนมากกว่าคน เขาเชื่อว่าข่าวกรองที่ดีต้องแลกมาด้วยการนั่งกินชากับแหล่งข่าว การจำชื่อลูกของสาย และการยอมเจ็บตัวไปด้วยกัน แรงผลักของเฟอร์ริสจึงไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร แค่อยากปิดจ๊อบโดยไม่ต้องส่งศพใครกลับบ้านเพิ่มอีก ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะเป็นอเมริกันคนเดียวในตะวันออกกลางที่คนท้องถิ่นกล้าโทรหาโดยไม่ต้องขู่ what-if ของเรื่องนี้เลยโคตรกวน ว่าถ้าสงครามสมัยใหม่ไม่ได้บัญชาการจากบังเกอร์ แต่สั่งผ่านหูฟังบลูทูธระหว่างที่เจ้านายกำลังไปดูลูกซ้อมบอลล่ะ เอ็ด ฮอฟฟ์แมน ที่รับบทโดย รัสเซล โครว์ คือภาพตัดกันอย่างจงใจ เขาเป็นนักวางหมากที่นั่งอยู่ในบ้านชานเมืองเวอร์จิเนีย สั่งให้ระเบิดชีวิตคนทั้งเมืองได้ด้วยประโยคสั้น ๆ ว่า ลุยเลย ภารกิจคือการล่าตัวผู้นำก่อการร้ายล่องหนที่วางระเบิดทั่วยุโรปโดยไม่ทิ้งรอย ฮอฟฟ์แมนเลยคิดเกมที่บ้ากว่า คือสร้างผู้ก่อการร้ายปลอมขึ้นมาทั้งขบวนการ เพื่อล่อให้ตัวจริงโผล่ออกมาแย่งซีน ปัญหาคือหมากบนกระดานของฮอฟฟ์แมน สำหรับเฟอร์ริสคือคนจริง ๆ ที่มีเลือด มีครอบครัว และมีวันที่ต้องหันหลังให้เขาถ้าแผนแตก โลกของหนังไม่ได้เท่แบบเจมส์ บอนด์ แต่เหนียวหนืดแบบอัมมาน ประเทศจอร์แดน เมืองที่ฝุ่นกับควันบุหรี่ลอยปนกันในร้านน้ำชา และทุกตรอกพร้อมจะเปลี่ยนเป็นจุดซุ่มยิง ริดลีย์ สก็อตต์ เล่าเมืองนี้เหมือนเขาวงกตของความไว้ใจ เฟอร์ริสต้องเล่นสองหน้าสามทาง ระหว่างเจ้านายอเมริกันที่ฟังเสียงแต่ไม่เคยดมกลิ่นเลือด กับ ฮานี ที่รับบทโดย Mark Strong หัวหน้าข่าวกรองจอร์แดนผู้เนี้ยบตั้งแต่หนวดยันคำพูด ที่มองซีไอเอเหมือนเด็กซนถือปืน กับพยาบาลสาว ไอชา ที่รับบทโดย Golshifteh Farahani คนเดียวที่รักษาแผลให้เขาโดยไม่ถามว่าเขาเป็นใคร บรรยากาศเลยกดดันแบบแปลก ๆ ไม่มีฉากไล่ล่ามันก็อึดอัด เพราะไม่รู้ว่าบทสนทนาไหนคือการช่วย และบทไหนคือการส่งไปตาย จริง ๆ แล้วนี่ไม่ใช่หนังล่าผู้ร้าย แต่เป็นหนังเรื่องระยะห่าง ระหว่างคนสั่งกับคนทำ ระหว่างวอชิงตันกับอัมมาน ระหว่างคำว่า สินทรัพย์ ในรายงานกับคำว่า เพื่อน ในชีวิตจริง โทนของมันเลยแห้ง คม และเหนื่อย ไม่หวือหวาแบบหนังสายลับทั่วไป แต่เจ็บแบบโดนทรายเข้าตาแล้วขยี้ไม่ออก และนั่นคือเหตุผลที่ควรดู แผนบงการ ยอดจารชนสะท้านโลก ไม่ได้ขายฉากระเบิดภูเขาเผากระท่อม มันขายคำถามที่คันกว่า ว่าในเกมที่ทุกคนโกหกเพื่อชาติ เราจะเหลือความจริงไว้ให้ใครเชื่อบ้าง การดวลกันของดิแคพรีโอที่เล่นด้วยร่างกายกับโครว์ที่เล่นด้วยเสียงโทรศัพท์ คือการแสดงให้เห็นว่าคนที่ปลอดภัยที่สุดในสงคราม มักเป็นคนที่ตัดสินใจเสี่ยงที่สุดให้คนอื่น