Death Note

ทำความรู้จัก Death Note

สิ่งที่ยากที่สุดสำหรับฆาตกรในหนังสืบสวนทั่วไปคือการซ่อนศพ แต่ what-if ของเรื่องนี้กลับด้านกันอย่างเลือดเย็น เพราะฆาตกรไม่ต้องแตะตัวเหยื่อเลยแม้แต่ปลายเล็บ อาชญากรคดีโหดที่เคยลอยนวลกลับหัวใจวายตายต่อหน้าจอทีวีพร้อมกันเป็นสิบเป็นร้อยราย ตำรวจญี่ปุ่นจึงยืนอยู่กลางสุญญากาศของการสืบสวน ไม่มีดีเอ็นเอ ไม่มีลายนิ้วมือ ไม่มีแรงจูงใจให้เชื่อมโยง โลกของ Death Note ฉบับปี 2006 เลยมีบรรยากาศเหมือนเมืองที่อากาศหนักอึ้งตลอดเวลา ผู้คนเสพข่าวความตายตอนกลางวันแล้วกลับไปกระซิบชื่อ คิระ ตอนกลางคืนด้วยความกลัวปนศรัทธา และในจุดที่กระบวนการยุติธรรมปกติจนมุม นั่นแหละคือจังหวะที่กำแพงที่ชื่อ L ถูกส่งลงสนาม กำแพงนั้นจะมีความหมายก็ต่อเมื่อมีคนคิดจะปีนข้าม และคนคนนั้นคือ ไลท์ ยางามิ หรือ Light Yagami เด็กหนุ่มอัจฉริยะที่รับบทโดย ฟูจิวาระ ทัตสึยะ ชีวิตของไลท์เคยเป็นเส้นตรงของคนเรียนเก่ง อนาคตไกล จนคืนหนึ่งเขาเก็บสมุดเล่มหนึ่งได้และพบกติกาที่เรียบง่ายจนน่าขนลุก แค่รู้ชื่อกับใบหน้าแล้วเขียนลงไป คนคนนั้นก็จะตายในสี่สิบวินาที โดยมี ยมทูตอย่าง Ryuk ลอยตัวมองอยู่เงียบๆ เหมือนเจ้าของเดิมที่แค่แวะมาดูความสนุก ไลท์ไม่ได้มองสมุดเป็นของเล่นเหนือธรรมชาติ เขามองเป็นเครื่องมือจัดระเบียบโลกที่ตำรวจและศาลทำไม่สำเร็จ ความมั่นใจในสมองของตัวเองบวกกับข้อมูลอาชญากรที่เขาสะสมไว้ ทำให้ทุกชื่อที่ถูกเขียนคือคำพิพากษาส่วนตัว โดยมีพ่อที่เป็นตำรวจอย่าง Soichiro และแฟนสาวอย่าง Shiori เป็นภาพของชีวิตปกติที่เขากำลังจะเดินออกมาไกลขึ้นเรื่อยๆ ความแปลกของหนังเรื่องนี้คือมันไม่ไล่ล่าด้วยปืนหรือรถ แต่ไล่ล่าด้วยตรรกะล้วนๆ L ที่รับบทโดย มัตสึยามะ เคนอิจิ ไม่ใช่ตำรวจสายบู๊ เขาเป็นนักสืบที่ซ่อนตัวหลังจอมอนิเตอร์ มี Watari เป็นมือขวาคนเดียวที่ไว้ใจได้ และมีวิธีคิดแบบเอาตัวเองไปวางไว้ในหัวของคิระทีละชั้น เกมจึงเริ่มจากการบีบพื้นที่ให้แคบลงผ่านเจ้าหน้าที่อย่าง Raye Iwamatsu และ Naomi Misora ที่ถูกส่งมาแตะขอบของเงาลึกลับ ก่อนที่สมการจะซับซ้อนกว่าเดิมเมื่อ Misa Amane ที่รับบทโดย โทดะ เอริกะ เด็กสาวไอดอลผู้บูชาคิระก้าวเข้ามาพร้อมสมุดอีกเล่ม เดิมพันเลยไม่ใช่แค่ใครจะถูกจับ แต่คือใครจะเผยตัวตนก่อนกันในโลกที่ทุกคนถูกจ้องมอง และใครจะยังเรียกตัวเองว่าเป็นฝ่ายยุติธรรมได้อยู่หลังจากเดินหมากตาต่อไป โทนของหนังจึงเย็นและตึงเหมือนเส้นเอ็นที่ขึงไว้ไม่ยอมหย่อน มันชวนให้ขบคิดมากกว่าชวนให้ตกใจ ว่าถ้าอำนาจตัดสินชีวิตอยู่ในมือเราแค่ปลายปากกา เส้นแบ่งระหว่างความยุติธรรมกับความหลงตัวเองจะบางลงเร็วแค่ไหน หนังดึงเสน่ห์ของพล็อตเหนือธรรมชาติมาใช้แบบประหยัด แล้วเทน้ำหนักไปที่สงครามจิตวิทยาระหว่างอัจฉริยะสองขั้วที่เชื่อว่าตัวเองกำลังปกป้องโลกเหมือนกัน ใครที่เบื่อหนังฆาตกรที่เฉลยด้วยหลักฐานวิทยาศาสตร์ในห้องแล็บ เรื่องนี้จะให้รสชาติที่ต่างออกไป เป็นการดวลไหวพริบที่ต้องอ่านสีหน้า อ่านช่องว่าง และอ่านความเงียบให้ออกทุกวินาที นี่คือเหตุผลที่ควรดูด้วยตัวเองสักครั้ง เพื่อจะได้รู้ว่าในเกมที่ความตายเริ่มจากแค่ตัวอักษรไม่กี่ตัว คนที่คุมเกมจริงๆ คือคนถือปากกา หรือคนที่รอให้อีกฝ่ายเผลอเขียนพลาด