Train to Busan

ทำความรู้จัก Train to Busan

ซอกอู (Seok-woo) กับ ซูอาห์น (Soo-ahn) เป็นพ่อลูกที่ผูกกันด้วยเลือดแต่ห่างกันด้วยตารางงานและความเงียบในบ้าน เขาคือผู้จัดการกองทุนที่เชื่อว่าเอาตัวรอดคือชนะ ส่วนเธอคือเด็กหญิงที่แค่อยากนั่งรถไฟไปหาแม่ที่ปูซานในวันเกิดของตัวเอง การเดินทางด้วยเคทีเอ็กซ์เที่ยวเช้าจึงไม่ใช่ทริปกระชับมิตร แต่เป็นข้อตกลงแก้ขัดของพ่อที่รู้สึกผิด สมมติเล่น ๆ ว่า what-if ของหนังซอมบี้ทั่วไปคือโลกกว้างที่ยังมีทางหนี เรื่องนี้กลับบีบโลกทั้งใบให้เหลือแค่ขบวนเหล็กยาวไม่กี่โบกี้ที่วิ่งด้วยความเร็วสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง เกาหลีใต้ยามเช้าที่ดูเป็นระเบียบเลยกลายเป็นกับดักเคลื่อนที่ ที่ประตูทุกบานเปิดได้แค่รอดหรือตาย บนขบวนเดียวกันนั้นมีชีวิตอื่นที่เดิมพันต่างกันไป กง ยู ถ่ายทอดซอกอูให้เป็นพ่อที่เก่งเรื่องดีลแต่สอบตกเรื่องฟังลูก เขาขึ้นรถไฟเพราะอยากซื้อเวลา ไม่ได้อยากเปลี่ยนตัวเอง ขณะที่ ซังฮวา (Sang-hwa) ของ มา ดงซอก มากับ ซองกยอง (Sung-gyeong) ของ จอง ยูมี ภรรยาท้องแก่ใกล้คลอด ความแข็งแรงของเขามีไว้ปกป้องคนเดียวเท่านั้น อีกฟากคือ ยองกุก (Yeong-gook) ของ ชเว อู-ชิก นักเบสบอลหนุ่มกับ จินฮี (Jin-hee) รุ่นน้องร่วมทีมที่ยังเชื่อในมิตรภาพแบบเด็ก ๆ ปะปนกับ ยงซอก (Yong-suk) นักธุรกิจที่คิดว่าตัวเองควรได้รอดก่อนใคร คุณยายอินกิล (In-gil) กับพี่สาว และชายไร้บ้านผู้เงียบขรึม ทุกคนจ่ายตั๋วเพื่อไปให้ถึงปลายทาง แต่ไม่มีใครตั้งใจจะมาเป็นฮีโร่ ความแปลกของเรื่องนี้คือมันไม่ให้เวลาตั้งตัว เชื้อคลั่งวิ่งเร็วกว่าความกลัว ติดผ่านแผลกัดเพียงเสี้ยววินาที จากผู้โดยสารคนหนึ่งลามเป็นตู้โดยสารทั้งตู้ในเวลาไม่ถึงเพลงจบ ทางเดินแคบ ๆ ห้องน้ำ ประตูอัตโนมัติระหว่างโบกี้กลายเป็นด่านวัดใจว่าถอยหรือฝ่า ซอกอูที่เคยสอนลูกให้เอาตัวเองให้รอดก่อนจึงต้องเลือกทุกสถานีว่าจะทิ้งใครไว้ข้างหลังเพื่อพาลูกไปข้างหน้า ขณะที่เมืองปลายทางที่ประกาศว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยก็อาจไม่ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อข่าวขาดหายและรถไฟห้ามจอดพร่ำเพรื่อ เดิมพันเลยไม่ใช่แค่หนีซอมบี้ แต่คือการรักษาความเป็นคนไว้ในที่ที่แคบจนซ่อนสันดานไม่ได้ โทนของหนังจึงไม่ใช่ทริลเลอร์ไล่กัดอย่างเดียว แต่เป็นดราม่าความเห็นแก่ตัวที่แสบกว่าฟันซอมบี้ หนังตั้งคำถามว่าในภาวะฉุกเฉิน คนที่รอดคือคนที่แข็งแรงที่สุดหรือคนที่ยังมีใครให้ปกป้อง ความต่างจากหนังซอมบี้ตะวันตกคือจังหวะแบบเกาหลีที่ทั้งบู๊ดิบและบีบอารมณ์โดยแทบไม่ให้พักหายใจ รถไฟสายนี้เลยไม่ได้พาแค่ตัวละครไปปูซาน แต่พาคนดูไปดูว่าพ่อคนหนึ่งจะเรียนรู้การเป็นพ่อทันเวลาหรือไม่ และนั่นคือเหตุผลที่ควรขึ้นขบวนนี้ไปพร้อมกันจนสุดราง