The Greatest Hits

ทำความรู้จัก The Greatest Hits

สิ่งที่มัดแฮร์เรียต (Harriet Gibbons) กับแม็กซ์ (Max Enders) ไว้ด้วยกันไม่ใช่แหวนหรือคำสัญญา แต่เป็นเพลย์ลิสต์ยาวเหยียดที่งอกขึ้นมาระหว่างใช้ชีวิตในแอลเอ ตั้งแต่เพลงที่เปิดในรถติดบนทางด่วน ไปจนถึงเพลงที่ดังลอดออกมาจากร้านแผ่นเสียงมือสอง ความรักของทั้งคู่เลยมีซาวด์แทร็กของตัวเองชัดเจน แล้ววันหนึ่งอุบัติเหตุก็ฉีกทุกอย่างออกจากกัน แม็กซ์หายไปจากปัจจุบัน เหลือไว้แค่เสียงเหล่านั้นที่ยังดังอยู่ทุกมุมเมือง สำหรับแฮร์เรียต โลกหลังจากนั้นจึงไม่ใช่แค่ความเงียบ แต่เป็นโลกที่ดังเกินไป เธอต้องใส่หูฟังตัดเสียงเพื่อเอาตัวรอด และเรียนรู้ว่าเพลงบางเพลงไม่ได้ทำให้แค่คิดถึง หากพาร่างของเธอหล่นกลับไปยืนอยู่ในความทรงจำนั้นจริง ๆ หนังรักทั่วไปจะให้ตัวเอกจมอยู่กับอดีตแล้วรอใครสักคนมาดึงขึ้นมา แต่เรื่องนี้ตั้งคำถามกลับด้านด้วยสมมติฐานแบบ what-if ว่าถ้าอดีตมันดึงเรากลับไปเองได้ล่ะ จะยังอยากมีใครใหม่ไหม ลูซี บอยน์ตัน (Lucy Boynton) เล่นเป็นแฮร์เรียตในโหมดคนที่ไม่ได้ฟูมฟาย แต่เหนื่อยกับการต้องระวังทุกโน้ตที่ลอยเข้าหู ขณะที่เดวิด คอเรนสเว็ต รับบทแม็กซ์ในฐานะผู้ชายที่ยังสมบูรณ์แบบในความทรงจำ กับจัสติน เอช. มิน (Justin H. Min) ในบทเดวิด พาร์ก (David Park) ชายหนุ่มที่โผล่เข้ามาในห้องสมุด ในกรุ๊ปบำบัด ในจังหวะที่เธอไม่ได้เผื่อใจไว้ให้ใคร ความสัมพันธ์ครั้งใหม่นี้ไม่มีเพลย์ลิสต์ร่วมกัน ไม่มีรหัสลับ มีแค่ความธรรมดาที่ประหลาด คือการคุยกันรู้เรื่องโดยไม่ต้องย้อนเวลา ยิ่งแฮร์เรียตรู้วิธีใช้เพลงเป็นประตูย้อนเวลา เธอก็ยิ่งหมกมุ่นกับการแก้ไขวันนั้น วันที่เสียแม็กซ์ไป เพลงแล้วเพลงเล่ากลายเป็นการทดลองซ้ำ ๆ ว่าเปลี่ยนท่อนเดียวในอดีตได้ไหม แล้วปัจจุบันจะเพี้ยนไปแค่ไหน หนังค่อย ๆ ขยับเดิมพันจากความคิดถึงส่วนตัว ไปสู่การเลือกที่โหดขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างคนที่เธอเคยเป็นกับคนที่เธอกำลังจะได้เป็น มอร์ริสเพื่อนสนิทกับนักบำบัดอย่าง ดร.เอเวลิน จึงไม่ใช่ตัวประกอบประดับฉาก แต่เป็นเสียงสติที่คอยเตือนว่าการฟังเพลงเดิมวนไปไม่ได้ทำให้แผลหาย แค่ทำให้ลืมว่าตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงไหน และเมื่อเดวิดเริ่มสัมผัสได้ว่าเขากำลังแข่งกับผีในเพลย์ลิสต์ เขาก็ต้องตัดสินใจว่าจะรอหรือจะเดินออกไป ความต่างของ The Greatest Hits จากหนังรักย้อนเวลาทั่วไปอยู่ตรงที่ไม่ขายปาฏิหาริย์ แต่ขายความยึดติด เพลงในเรื่องเลยทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน คือเป็นทั้งกล่องความทรงจำและเป็นทั้งยาแก้ปวดที่หมดอายุแล้ว ประเด็นของมันจึงไม่ใช่การช่วยชีวิตใครสักคนให้สำเร็จ แต่คือการยอมรับว่าบางท่อนของชีวิตต้องปล่อยให้จบเพื่อจะได้ฟังท่อนต่อไป ใครที่เคยมีเพลงที่กดข้ามไม่ได้เพราะกลัวร้องไห้กลางรถ ใครที่เคยเก็บแชตเก่าไว้ทั้งที่ไม่อ่านแล้ว น่าจะเห็นตัวเองในแฮร์เรียตไม่มากก็น้อย ลองกดดูแล้วฟังไปพร้อมเธอ ว่าเพลงที่ดังที่สุดในชีวิต สุดท้ายจะพาเรากลับไป หรือพาเราไปข้างหน้า